Monthly Review dergisinde Samuel Grove bu (SIDA nın) vakfın Rockefeller ve Dünya Bankası tarafından desteklediğini bildirmiştir.
Bu bilgiler ışığında sayın Aysu’yu Bianet yazarı olarak görmek bizleri üzmektedir. Teşekkür ederiz.

**************

http://mrzine.monthlyreview.org/2008/grove150808.html

15 Department for International Development (DFID), International Development Research Centre (IDRC), The MacArthur Foundation, Ministry of Foreign Affairs, Denmark Ministry of Foreign Affairs, Netherlands Norwegian Agency for Development Cooperation (NORAD), Rockefeller Foundation, Swedish International Development Cooperation Agency (Sida/SAREC), Swiss Agency for Development and Cooperation (SDC), US Agency for International Development (USAID), William and Flora Hewlett Foundation, The World Bank (IBRD) (according to “About AERC”).

Son zamanlarda bu geri kalmışlıkla birlikte çifçiyi toprağından söküp atma aşamasına getirecek tarım politikaları uygulanmaktadır.Milli semayenin temeli olan torağın terk edilmesi ve verimli tarım arazilerinin çok uluslu şirketlerin eline geçmesi sömürgeleşmenin som aşaması olacaktır.

İnsana değer veren,insani olan yaşam biçimini herkese hak gören ,duyarlı ve onurlu insanlar elbette bunun onurlu mücadelesini yapacaktır yapmalıdır. Bu açıdan :bu siteyi yaşatanları ve toprağa dayalı insanımızın hak ve hukukunu savunucu faliyetlere katkı sağlayanları yürekten kutluyorum. Kişisel ve siyasal olarak bu mücadelenin yanındayım.
Saygılarımla
A.Turan Güneş

Çiftçilere değerli katkılarınızdan dolayı teşekkür ederim, ancak bir konudaki görüşünüze muhalif olarak fikrimi söylemek isterim. Dev şirketlerden yakınmaktasınız fakat aksine bizimde onlarla başaçıkabilmek için şirketleşip, koparatifleşip güçlerimizi birleştirmemiz gereğine değinmediğiniz gibi aksini de savunmuşsunuz.

Ben eskiden çiftçi, bizim değimimizle ailesi rençber olan bir babanın çocuğuyum. Eskiden diyorum çünkü şu an tüm aile bireylerimiz kentlerde yaşam süren insanlardır. Bunada sebep olarak Aile varlığının (toprak, hayvan ve diğer malzemelerin) miras sebebi bölünmesinden sebep gittikçe küçülmesi nedeni yetersiz kalarak tatmin edici olmamasından kaynaklandığını düşünmekteyim.

Geçmiş zamanda çiftçilik insanların sadece karınlarını doyurup diğer ihtiyaçlarını karşılamalarını gerektiren en ideal ve en güvenli uğraş idi. Oysa günümüzde insanların farklı idealleri oluşmakta, sadece karınlarının doyması başlarını sokacak bi yerlerinin bulunması yeterli gelmemekte. Bunada sebep elbetteki iletişimin sınır tanımaması olmaktadır. Bu sebeplerden ötürü çiftçiliği dünya yaşam sıtandartlarının yakalanabileceği bir kazanç kapısı yapmadığımız sürece ve genç nüfusu, idealleri ve hayalleri olan genç nüfusu, çiftçi oğullarını ve kızlarını, karın tokluğunun yanısıra birçok ideallerini ve hayallerini elde edecekleri gelir kapısı olarak çiftçiliği görmedikleri sürece ülkemizde tarıma dayalı dışa bağımlılığın artacağını görmek gerek.

Sizinde gayet açık bi şekilde bahsettiğiniz gibi dev tarım şirketleri ülkelerin politikalarını bile yönlendirebilmekte ise köylünün bu tür tarım şirketleri ile başaçıkmalarını beklemek saçma olur kanısındayım.

Aklın yolu birdir, Güçlü ile başa çıkmanın yolu aynı oranda güclü olmayı gerektirir, buda şirketleşme, koporatifleşme, ve birleşme ile olur. Bugün ülkemizde birçok ülkede olduğu gibi çiftçilik aile şirketlerince yapılsa, Profosyonelce yönetilmeye çalışılsa, miras sebebiyle işletme sermayesi bölünerek küçülüp yokolmak zorunda kalmasa daha güçlü çiftçilerimiz olurdu diye düşünmekteyim.

Örnek verecek olursam Benim Dedemin babasının 1000 ad büyükbaş hayvanı, uçsuzbucaksız çayırları olduğu söylenir, dedemlerin 7 kardeş olduğuna göre adam bası 150 baş hayvan ve ona anca yetecek kadar da çayır pay edildiğini kabul ediyorum. Babamlarda 5 kardeş bu durumda babama düşen payda 30 baş hayvan ve o oranda da çayır. bizimde 5 krdeş olduğumuz gerçeğinide göz önünde bulundurduğumuzda şu an ben köyde olsaydım 6 adet büyük baş hayvanla ve onlara anca yetecek kadar çayırla 2 çocuk okutmaya ve geçindirmeye çalışıyo olacaktım.

Ama zincir bizden evvelki jenerasyonda kırılmış, babam ve diğer 3 kardeşi hayvanları satarak, çayırları para etmediğinden satamayarak şehre göçmüşlerdir. En küçük amcamda onlardon 10 yıl sonra pes ederek istanbula göç etmiştir. Çayırlar Tanrıya emanet, Tanrı ekiyo biçen yok belkide birileri biçiyordur, umarımda biçiyorlar ve hayvanlarına yediriyolardır.

Evvel için ağlamanın sızlanmanın faydası yok, ama gelecek için düşünmek gerek. Bu dünyada ayakta kalmanın tek yolu kendi kendine yetebilmekten geçer buda Tarımdan öte başka yoldan geçmez. Tarımda şirketleşme ve geçimden ziyade kazanç kapısı olarak lanse etmek ve oluşturmak bu amaç ve gaye için devletçe cazip teşvikler oluşturmak gerek.

Ülkemizde ziraat mühendisleri iş bulamıyor, Oysa istihdamda %40 paylarında bir sektörde bu konunun profosyonelleri olan ziraat mühendisleri iş bulamıyor bulsada ne kadar tatminkar olduğu tartışılır, büyük oranda yine kamuda istihdamı sözkonusu. Bu ne kadar mantıklı. Bu durumda ayakta kalmak mümkünmü. Tabiki dev tarım şirketlerinin altında eziliriz.

Nacizane fikirlerimdir.

Saygıyla sunarım.