Arjantin’de geçtiğimiz ay yürürlüğe giren “anti-terör yasası” siftah yaptı. Catamarca’da maden aramalarına karşı çıkan on beş kişi gözaltına alındı; daha sonra dokuzu “anti-terör” yasasına muhalefetten tutuklandı. Bu konuda Şili, Türkiye, Arjantin fark etmiyor; kapitalizmin çıkarlarının zedelendiği yerde yerküreyi savunan insanların karşısına “anti-terör yasaları” çıkartılıyor.

Arjantin’de bugün aktif 121 maden alanı var. Yaklaşık 600 yeni maden proje ise sırada bekliyor. Maden alanları genellikle koruma altında olan/olması gereken özel doğa bölgeleri.

Yeni açılmaya çalışılan madenlere halk tepkili. Bunlardan son dönemde öne çıkanı Şili sınırındaki La Rioja eyaletinde Famatina bölgesi.

Halk uzun zamandır yerel eyalet parlamentosunun önünden ayrılmayarak tepkisini dile getiriyor. Bu durum La Rioja hükümet yetkilileri ve madenci şirketi Osisko’yu duraklattı.

Hükümet halkı ikna etme işine soyundu. İkna için medyayı kullanıyor tabii. Medya halkı “eğiterek” madenlerin getireceği “iyi şeyler”i anlatacak. Yerel hükümet Kanadalı şirkete sosyal vize alma derdine düştü kısacası.

Protestocular madenlerin yol açtığı zararlara yabancı değil. Özellikle maden ocaklarında ayrıştırma sırasında kullanılan suyun miktarı ve yine siyanür gibi kimyasalların yarattığı tahribatın farkındalar. Bir pankartta suyun öneminin altını şöyle çizmişler “Vücudunda yüzde 75 su var ama 1 gram altın yok!”

Terör Yasasının ilk kurbanları

Bölgesel nüfusun önemli bir kısmını barındıran Halk Meclisi’nde* yerliler ön planda. Çünkü toprağa yönelik saldırıyı kendilerine yapılmış olarak görüyorlar.

Topraklar “soluk benizliler” tarafından uzun zaman önce işgal edilmesine rağmen onlar toprağı hala kendilerine ait, varlıklarının bir parçası olarak tanımlıyor. Gösterilerde Evangelist Kilisesi’de var. Onlarda “Tanrıya ait olan bu topraklara dokunamazsınız” diyerek başka bir bağlamda da olsa talancılara karşı çıkıyorlar.

Öte yandan Catamarca eyaletinde yeni maden aramalarını protesto etmek için yol kesen kişilerden 15′i gözaltına alındı. Daha sonra ise dokuzu “terör fiili” işlemekten tutuklandı.

Neydi bu fiil? Yol kesmek.

Arjantin’de terörle mücadele yasası böylelikle ilk kurbanlarını almış oldu. Henüz yeni karşılaşılan bir durum olduğu için eylemciler ve avukatları şaşkın. Sıradan bir protestonun neresine terörün saklanabildiğini merak ediyorlar.

Sol popülizmin cilası döküldü

Kanser tedavisi sonrası görevi başına dönen Başkan Cristina Kirchner’se “Yerküreyi savunan insanlar haklıdır, derhal serbest bırakılmalıdır! Doğanın talanına son vermek için bırakın yeni maden ocakları açmayı, işleyenler dahi kapatılmalıdır!” demedi tabii ki.

O ara Malvinas Adaları adalarına doğru esen milli hisleri gıdıklamakla meşguldü. Sorun kapitalizmin çarklarının dönmesine dair olunca, sol popülizmin cilası dökülüverdi. Altından milliyetçi demagojik bir yığın çıktı.

Başkan Kirchner, Greenpeace gibi örgütleri suçlayarak neden onların petrol araması yapan yabancı şirketleri protesto etmediğini sorguluyordu. Öncelikle maden aramaları protestolarında herhangi bir uluslararası örgüt yok, hem ayrıca olsa ne olur, sorun bu mu? Oradaki halk kendisi bir araya gelip, kendi hayatını savunuyor. Ayrıca, petrol arama şirketlerine sanki izin veren kendi hükümeti değilmiş gibi demagojiye sarılmanın; bir de araya “uluslararası” gibi sözcükler serpiştirmenin, milliyetçilik çukuru içinde başka bir yaşam umudunu boğmaya çalışmaktan başka bir anlamı olabilir mi?

Muhtemelen maden talanı protestolarına katılan insanların büyük çoğunluğu, son seçimlerde sol gördükleri Kirchner’e ve onun yerel uzantısı olan Peronist, Adalet Partisi’ne (PJ) oy verdiler. Fakat ulusal hükümet mazbatayı alır almaz, en mühim icraatını anti-terör yasasını çıkararak ve altına hücum hesabı yeni maden alanlarının açılmasına izin vererek ya da ses çıkarmayarak yaptı.

Bu kararları alırken kimseye sormadı. Eleştirileri geçiştirdi. Sonuçta sokaktaki muhalefeti de devlet terörüyle yanıtladı.

“Seçmenin yüzde ellisinin teveccühü”

Kirchner başkanlık seçimlerinin ilk turunda aldığı yüzde 54 oy oranıyla dünyada başka ülkelerde de sık görüldüğü üzere akşam sabah övünmeyi ihmal etmiyor.

Oylarını bu hükümete veren insanların, muhtemeldir ki dünyanın belasını kendi başlarına açmak gibi haince bir emellerinin olamayacağı teslim etmemiz gereken bir durum olmalı.

Şimdi insanları cezaeviyle tehdit ederek, hesap sormak için dört yıl sonraki olası bir seçimi beklemelerini öğütlemek, saçmalıktan öte bir şey olamaz. Bu durum temsili demokrasinin, demokrasiden bir hayli uzakta olduğunu belgeler. Bu arada Arjantinliler yine de şükredecekleri bir durumla karşı karşıyalar. Çünkü henüz Arjantin’de yerküreyi savunan halkı, Ergenekon gibi bir örgütün “çevresinin çevresi” sayabilecek kabiliyette bir “bilge siyasetçi” yok.

Şimdi bunun benzeri soruları Türkiye için dile getirelim. Seçmenleri acaba Van’daki deprem görmezden gelinsin, Uludere Katliamı yapılsın, Hırant Dink bir kez daha öldürülsün diye mi oylarını Adalet ve Kalkınma Partisi’ne verdiler?

* Halk Meclisleri (Asambleas Populares) Arjantin’de bir hayli yaygın bir “örgütlenme” biçimi. Sorun olduğunda bir araya gelen halk toplulukları genellikle bir ana yolu işgal edip, orada forum yapıp, karşı karşıya kaldıkları sorunu tartışıp sonrada ne yapılacaksa birlikte yapıyorlar. Herhangi bir hiyerarşiye ihtiyaç duymuyorlar, zaman zaman karşı tarafla ya da basınla konuşması için sözcüler seçiyorlar. En büyük avantajı/zaafı meclislerin sürekliliğinin olmayışı.

Kaynak : Bianet – 9 Şubat 2012

Related posts:

1. Arjantin maden talanına direniyor/Aykan Sever
2. “1 kilogram domates tohumu 1 kilo 250 gram altın”
3. Altını yerine koyarsınız, ya toprak ve suyu?/Nihal Kemaloğlu

Devletler ya da şirketler hakkındaki iflas haberleri, ekonomik kriz sürerken artık sıra dışı birer gelişme olmaktan çıktı. Küresel iflas ise pek kimsenin umrunda değil. Oysa ekolojik açıdan bakıldığında 1970’li yılların ortasından bu yana, deyim yerindeyse, cepten yiyoruz.

27 Eylül’de kaynakları tükettik

Global Footprint Network yani Küresel Ayak İzi Ağı adlı sivil toplum örgütü her yıl “Yaşayan Gezegen” adlı bir rapor yayımlıyor. Rapor, o yılki ekonomik faaliyetlerimizi ve hayatımızı sürdürmek için doğanın bir yıl içinde sağladığı kaynakları hangi tarihte tükettiğimizi saptıyor. Rapora göre, yılın geri kalan kısmında hayatımızı, bir sonraki yılın kaynaklarını erkenden tüketerek sürdürüyoruz. 2011 yılı için bu tarih 27 Eylül günüydü.

Dünyanın en varlıklı ülkelerinde yaşayan ve dünya nüfusunun beşte birini oluşturan 1 milyar 400 milyon insanın, tüketimin yüzde 80’inden sorumlu olduğu bildiriliyor

Zenginlerde tüketim kapasitenin çok üzerinde

Raporda Almanya için ise, doğanın sağladığı kapasite 15 Mayıs’ta tüketilmiş olarak gözüküyor, zira diğer zengin sanayi toplumları gibi Almanya’da da tüketim, ülkenin doğal kapasitesinin çok üzerinde. Dünyanın en varlıklı ülkelerinde yaşayan ve dünya nüfusunun beşte birini oluşturan 1 milyar 400 milyon insanın, tüketimin yüzde 80’inden sorumlu olduğu bildiriliyor. Uzmanlar, tüm dünya nüfusunun aynı tüketim standardına sahip olması durumunda, toplam beş veya altı dünyaya ihtiyacımız olacağını belirtiyorlar.

Mutluluğun tanımı

Çevre ve Kalkınma Forumu Başkanı Jürgen Meier, Almanya’da ve diğer birçok ülkede mutluluk ile maddi varlığın neredeyse aynı şey olduğunun düşünülmesini, en önemli sorunlardan biri olarak gösteriyor. “Daha mutlu olmak için, daha varlıklı olmayı istiyor insanlar. O zaman daha çok üretip, daha çok tüketiyoruz ve ekonomi daha hızlı büyüyor. Büyüyen ekonomi de iyi bir şey, çünkü bu teoriye göre o zaman hepimiz mutlu oluyoruz” diyen Meier, neyse ki birçok insanın hayat kalitesi ve ekonomik büyüme arasındaki bu bağlantıyı daha sık sorguladığını belirtiyor. Meier, birçok ülkede insanların artık, daha çok üretimin, daha fazla strese yol açtığını ve insanları daha mutsuz ettiğini fark ettiğini kaydediyor ve “Son yıllarda, strateji değiştirmemiz gerektiğini öğrenmeye başladık” şeklinde konuşuyor.

Başarı baskısı hasta ediyor

Günbegün hissedilen başarı baskısı, depresyona, kalp ve dolaşım rahatsızlıklarına ya da intiharlara yol açıyor ve bunun malî faturası çok yüksek. Dünya Sağlık Örgütü, 20 yıl içinde depresyonun sanayi toplumlarında en yaygın hastalık olacağını tahmin ediyor. Sigorta şirketleri, sadece Almanya’da depresyonların ekonomiye yaklaşık 22 milyar euroluk maliyeti olduğunu bildiriyor.

Başarı baskısı, depresyona, kalp ve dolaşım rahatsızlıklarına ya da intiharlara yol açıyor

Ancak tüketim çılgınlığı, sadece sanayi toplumlarındaki bireylere değil, aynı zamanda çevreye ve ucuza mal üretilen ülkelerdeki çalışanlara da zarar veriyor.

“Ekonomik sistem işlemiyor”

Ekonomik kalkınma ve büyüme günümüzde hâlâ gayrisafi milli hâsıla üzerinden ölçülüyor. Dünya Gelecek Konseyi üyesi, Hintli çevre ve insan hakları aktivisti Vandana Shiva, bu yaklaşımın dünyada günümüzde hâkim olan ekonomik sisteme yol açtığını vurgularken, Munasinghe Kalkınma Enstitüsü’nün kurucusu Sri Lankalı fizikçi ve iktisatçı Mohan Munasinghe, bu sistemin işlemediği görüşünü savunuyor. Munasinghe, “İçinde bulunduğumuz kriz, zengin ülkelerin ekonomik, ekolojik ve de kısmen sosyal açıdan sürdürülebilirlik kriterini yerine getirmediğini gösteriyor.” diyor.

OECD yeni kalkınma tanımı üzerinde çalışıyor

Ekonomik İşbirliği ve Kalkınma Örgütü (OECD) de, şu anda sadece ekonomik büyümeyi değil, aynı zamanda vatandaşların sosyal memnuniyetini ve hayat kalitesini de göz önünde bulunduran yeni bir kalkınma tanımı üzerinde çalışıyor.

Kaynak : © Deutsche Welle Türkçe- 8 Şubat 2012

Related posts:

1. Çocuklar “kanser” yiyor
2. Bir ağa 10 köyü yiyor
3. İnsanlar nasıl kronik hastalık yiyor?

İnsan, toplum ve tüm canlılar hakkında tek başına karar verme hakkına sahip bir merkez! Patlayama hazır bir bomba kadar korkutucu bir fikir bence. Üstelik bu merkezin insan oylarıyla tanımlanmış olması, sorunu çözmüyor.

İşte size bir örnek. Geçenlerde öyle bir kanun teklifi daha gündeme geldi ki vicdanlara ziyan. Yeni yargı paketiyle değiştirilmek istenen iki madde ile doğayla ilgili konularda artık yürütmeyi durdurma kararı alınamayacak. Bu düzenleme ile aynı zamanda Danıştay’ın davalardaki etkisi de sıfırlanacak. Peki bu düzenleme ile somut olarak ne olacak? HES’lerle ilgili sayısı 60’ı aşan yürütmeyi durdurma kararı geçersiz hale gelecek. Yani “Suyumuzu vermeyeceğiz” diye canını dişine takan halkın çabaları boşa gidecek. Hasankeyf’i yok edecek Ilısu Barajı ve üçünücü köprü ile ilgili işleyen hukuki süreçler çıkmaza girecek.

Bunların bir adım ötesine gidelim. Yüz binlerce insan zorla köyünden taşınacak. Milyonlarca ağaç kesilecek. Binlerce kilometre uzunlukta dere kuruyacak. Milyarlarca hayvan, börtü böcek yaşamını yitirecek. Doğadaki milyonlarca yıllık uyum bozulacak. Tüm bunlar niye olacak? Yargı paketinde iki satır değişti diye… Belki de sadece iki kelime! Sizce burada bir gariplik yok mu?

İşte tam da bu nedenle merkez düşüncesini terk etmek lazım. Çünkü merkez toplumun vicdanını değil, kendi kendini esas alır. Onun eksik kendiliği ise dünyayı kavramaya asla yetmez. Mühendis için hiç görmediği için bir dere sadece harita üzerinde bir çizgidir. Birtakım hesaplar yapar ve o derenin üzerine bir HES projesi kondurur. Lakin projenin içinde o derenin kıyısında yaşayan insanlar hiç yoktur. O derede öten bülbüller de yoktur. Ballıbabalar ve öteki çiçekler zaten görünmez bir ayrıntıdır. Çünkü tüm bunlar merkeze çok uzaktır.

Milletvekilleri de hesaplarını bu mantıkla yapar. Onlara akıl veren bürokratlar da dünyaya aynı uzak merkezden bakar. Bunları yöneten holding sahipleri de yaşamı böyle tanımlar. Tüm bunların geliştirdiği adalet anlayışı da hiç şüphesiz zaman içinde anlamını kaybeder. İnsanlar, kuşlar ve ağaçlar savunmasız… Onları savunacak avukatlar ise müvekkilsiz. Merkezin gücüne kapılıp da yaşamını har vurup harman savuranlar. Merkeze tapınırken gözleri kör olanlar… Bilin ki hiçbir merkezin gücü dünyayı adam etmeye yetmez. Çünkü özümüz muhafazakâr bir adam değil, yaramaz bir çocuktur. Doğanın sağı solu hiç belli olmaz.

Kaynak : Radikal – 6 Şubat 2012

Related posts:

1. Gerzeliyi vurmak lazım! /Güven Eken
2. 2011 sonrasında dünya solu/Immanuel Wallerstein
3. Doğanın en büyük düşmanı insan

Bir hayatın yarısı kadar sürecek bir iş yarım saatte olup bitmişti.  Limon ağacının zarif yaprakları, inanılmayacak kadar çok sayıda dikeni gizliyordu.  Ama şu anda ağacın dikenleri, ellerimden ziyade vicdanıma batıp duruyor. İsrail’de balkonlarında çicek ve bitki yetiştiren herkes gibi biz de yazın kavurucu sıcaklarında limon ağacımızı canlı tutmak için balkona ufak bir sulama sistemi kurduk. Aslında bir iki metrelik kahverengi plastik boru ve saatten fazla birşey değil bu sistem ama dikkatle hesaplanmış su miktarının borudan geçtiğini her işittiğimde, çölün daha da kuruduğu hissine kapılıyorum. Bölge topraklarında yaşanan su sorunu, genellikle İsraillilerle Filistinliler arasındaki daha geniş kapsamlı gerilim çerçevesinde haber konusu oluyor.Yakınlarda örneğin, Fransız parlamenterlerin bir raporunda Batı Şeria’da yerleştirilen 450 bin İsraillinin, aynı bölgede yaşayan 2,3 milyon Filistinliden daha fazla su kullandığı kaydedildi. Kaynakların kullanımındaki adalet ya da adaletsizlik elbette ki önemli.

Ama sonuçta daha önemli olacak bir konu var ki o da, bu bölgedeki herkesin yaşamı için gerekli olan göl ve nehirlerdeki suların tehlikeli boyutlarda azalıyor olması.

Bir zamanların gürül gürül akan suları…

Ürdün nehri, Taberiye Gölü’nden güneye, Ölü Deniz’e taşıyor suyu. Ve bu sırada da Filistin, Ürdün ve İsrail topraklarından geçiyor.

Şu sıralarda birçok noktada Ürdün nehri kirli ve zayıf bir su olmaktan öteye gitmiyor. Ama bir zamanlar durumun çok farklı olduğunu gösteren işaretler hala mevcut. Vadinin ortalarında çoktan terkedilmiş olan bir hidroelektrik santral bulunuyor.

19. yüzyıldan kalma yazışmalardan da öğreniyoruz ki, Amerikalı donanma subayı William Lynch, 1840 yılında ABD yönetimini Ürdün vadisinin içlerinde bir keşif yapılması için para vermeye ikna etmiş.

Lynch, sık sık son derece ürkütücü akıntılarla karşılaştıklarını, dalgalarda teknelerinin önünün Titanların güçlü darbeleri altında kalmışcasına sarsıldığını anlatıyor.

William Lynch’in Amerikalıları fon sağlamaya ikne etmek için biraz abarttığını varsaysak bile o zamanlarda Ürdün nehrinde şimdikinden çok daha fazla su olduğu kesin.

Bu azalmanın bir nedeni, İsrail’in kendi su şebekesi için Taberiye Gölü’nden su çekmesi; bir diğer nedeni de komşu Arap ülkelerinin Ürdün nehrini besleyen diğer nehirlerden su alması.

Ürdün nehrinde olanları en iyi anlamanın yolu, sonunda karıştığı Ölü Deniz’deki suyun düzeyine bakmak olur. Ölü Deniz’le ilgili en çarpıcı nokta her yıl bir metre küçülüyor olması. Ölü Deniz, 1930′lardaki boyutlarının üçte ikisi kadar şimdi.

Bir zamanlar bir yakasından karşıya yelkenliyle geçebilmek ölüm demekti Ürdün nehrinde. Yüz yıl kadar daha geçsin, yürüye yürüye karşıdan karşıya geçilebilecek büyük olasılıkla. Dolayısıyla birşeyler yapmak şart. Ve Orta Doğu’da su ile ilgili tutumlar her zaman da akılcı olmuyor.

Doğanın koşullarına meydan okumak

Örneğin bölge toprağına uygun olmayan muz ve portakal gibi ağaçların yetiştirilmesinin ne kadar anlamlı olduğu tartışılıyor yaygın şekilde.

Bizim apartmanın bahçesindeki çimenleri sulayan fıskiye her çalıştığında tedirgin oluyorum.

Çölün bir yerlerinde yetiştirilmiş yemyeşil alanlarda düzenlenen golf turnuvalarını televizyondan yayınlanırken de umutsuzluğa kapılıyor, doğal koşullara bunca meydan okumamızın neye mal olduğunu sorguluyorum kendi kendime…

Ve tabii, benim limon ağacım da kendi çapında zararlı oluyor bir bakıma. Sulama sistemin borularından ne zaman bir su şırıltısı işitsem, Ölü Deniz’in birkaç santimetre daha alçaldığını düşünüyorum.

Biz buradan ayrılıncaya kadar ağacın apartmandaki asansöre sığamayacak kadar büyüyeceğini, dolayısıyla balkondan indirilmesi için bir vinç kiralamam gerekeceğini söylediler.

Limon ağacımı satmak yerine Ölü Deniz kıyısına götürüp oraya dikmek istiyorum.

Balkondaki sulama desteğinden yoksun kalınca belki de fazla büyümez ama kendi başının çaresine bakmayı öğrenmesi için iyi gelir…

Kaynak : BBC – 4 Şubat 2012

Related posts:

1. Sıcak Havalar Limon İhracatını Olumsuz Etkiledi
2. Limon dalında kaldı
3. Limon, dalında kaldı

Kanadalı bir şirketin Arjantin’de altın madeni açacağı yönündeki söylentiler çevre örgütleri tarafından tepkiyle karşılandı ve eylemler yapıldı. Altın madeninin açılması planlanan Famatina’da toplanan çevre örgütleri ve halk, Osisko şirketinin açacağı madenin, yerel su kaynaklarını ve çevreyi kirleteceğini kaydetti, buna izin vermeyeceklerini söyledi.

Eylemciler, “Su altından daha değerli” yazılı pankart açtı. La Rioja bölgesinde çiftçilikle uğraşan bir kişi, “Ancak cesetlerimizi ezerek geçerler” dedi.

Peru, El Salvador ve Şili gibi diğer Latin Amerika ülkelerinde de ABD ve Kanada şirketleri tarafından açılmak istenen madenlere karşı mücadele yürütülüyor.

Kaynak: Etha – 5 Şubat 2012

Related posts:

1. Arjantin maden talanına direniyor/Aykan Sever
2. Kelhalil köyünde taş ocağına karşı eylem
3. Ulukışla Maden Havzası Köylüleri, siyanüre karşı ayaklandı

Related posts:

1. Çikolata endüstrisi çocukların sırtında yükseliyor/video
2. Yuvarlakçay Konuşuyor/Video
3. La Via Campesina, FAO toplantısında/ Video

Hürriyet gazetesinde çıkan ‘Mini buzul çağı geliyor’ başlıklı manşetten verdiği haberi doğrulanmadı. Hürriyet’in “Dünya gündeminin değişmez maddelerinden biri olan küresel ısınma, bir grup İngiliz bilim insanına göre bitti. İngiliz Meteoroloji Dairesiyle prestijli iklim araştırma çalışmalarıyla tanınan East Anglia Üniversitesinin, sonuçlarını geçtiğimiz hafta yayımladığı ortak araştırmaya göre, küresel ısınmanın yerini artık, ‘mini buzul çağı’ alıyor” spotuyla verdiği habere iklim değişiklikleri ile ilgili yaptığı çalışmalarla tanınan, Boğaziçi Üniversitesi Fizik Bölümü Öğretim Üyesi Prof. Dr. Levent Kurnaz’dan yalanlama geldi.

Yeşil Gazete’den Ümit Şahin’e konuşan Kurnaz “Genelde bu tür bilimsel olmayan haberlerin bir yurt dışı kaynağı da oluyor. Bu haberin de yurt dışı kaynağı İngiliz Daily Mail gazetesi. Bizim gazetecilerimizin de pek çoğu aldıkları haberi tamamen araştırmadan kullandıkları için benim açımdan şaşırtıcı değil” dedi.

Kurnaz’ın Yeşil Gazete’ye verdiği röportaj şöyle:

Levent hocam, gerçekten küresel ısınma devri bitti mi? Buzul çağı mı geliyor?

Kısaca, hayır, buzul çağı gelmiyor. Hatta insanların atmosfere salmaya devam ettikleri başta karbondioksit olmak üzere tüm sera gazlarının katkılarıyla bir daha hiç buzul çağı gelmeyebilir dünyaya. Ancak güneş bizim bu sera gazlarının yarattığı iklim değişikliğinden fazla etkilenmememiz için elinden geleni yaparak bize gönderdiği enerjiyi epey azaltmış durumda. Bu da bizim iklim değişikliğinin tüm etkilerini görmemizi engelliyor. Yani güneş son on senede daha önceki iki yüz senede göndermeye devam ettiği enerjiyi dünyaya göndermiş olsa İstanbul artık kar yüzü göremez olurdu.

Bilim dünyasında iklim değişikliğinin niteliğine dair bir kafa karışıklığı var mı? Yani bilim dünyası bir gün küresel ısınma var deyip, ertesi gün vazgeçip buzul çağının geldiğine mi karar veriyor? Bilim insanlarının arasında küresel ısınma konusundaki uzlaşma veya anlaşmazlık durumu nedir?

İklim alanında çalışan iki grup bilimci var. Büyük çoğunluğu oluşturan birinci grup bildiğimiz usulde çalışmaları için üniversiteden ve devletten destek alan bilimciler, küçük bir azınlık olan ikinci grup ise çalışmaları için özel sektörden destek alan bilimciler. Destek veren özel sektör kuruluşlarının başında petrol ve kömür şirketleri geliyor. Bağımsız kaynaklardan destek alan bilimsel çalışmaların neredeyse tümü iklim değişikliğinin insan kaynaklı sera gazlarının atmosfere salınmasından meydana geldiğini söylerken, petrol ve kömür şirketleri tarafından desteklenen çalışmaların büyük kısmı iklim değişikliğinin başka sebepleri de olabileceğini göstermeye çalışıyorlar. Ancak burada dikkat edilmesi gereken konu, her iki grup da iklim değişikliğinin varlığını kabul ediyorlar, ama kaynakları konusunda anlaşmazlığa düşüyorlar. Yani bilim alanında iklim değişikliğinin varlığı konusunda kesin bir uzlaşma var, ama kaynağı açısından çıkarları dolayı farklı konuşmak zorunda olan “bilimciler” nedeniyle kesin bir uzlaşmaya varılamıyor, “Yüzde 90 ihtimalle insan kaynaklı sera gazlarından” olduğu söylenebiliyor.

Şu anda buzul çağının yaklaştığına dair bilimsel yayınlar yapılıyor mu?

Evet yapılıyor. Buzul çağları dünya tarihinde hep görülmüş olan olgulardır ve insanların işe karışmayacağı bir dünyada uzun süre de görülmeye devam edecektir. Biz şu anda iki buzul çağı arasındaki bir dönemde yaşıyoruz. Bir dahaki buzul çağının ne zaman başlayacağına dair epey bilimsel çalışma bulunmaktadır. Bu konuda da bilimciler hemfikir değiller. Bir kısım bilimciler bir dahaki buzul çağının başlangıcını 5 bin yıl sonraya, bazıları ise 50 bin yıl sonraya koyuyorlar.

Hürriyet’in böyle bir haberi manşete taşımasının nedeni sizce ne olabilir?

Hürriyet bir gazete ve ne kadar çok satarsa o kadar fazla para kazanacak bir yayın organı. Halk genelde İstanbul’un bu buzlu günlerinde buzul çağının gelişini okumayı daha ilginç bulduğu için öyle bir manşetle çıkmış olduklarını düşünüyorum. Genelde bu tür bilimsel olmayan haberlerin bir yurt dışı kaynağı da oluyor. Bu haberin de yurt dışı kaynağı İngiliz Daily Mail gazetesi. Bizim gazetecilerimizin de pek çoğu aldıkları haberi tamamen araştırmadan kullandıkları için benim açımdan şaşırtıcı değil.

Bu tür haberleri yayan iklim şüphecilerinin, daha doğrusu inkarcıların kampanyalarını nasıl yorumlarsınız? Bu çevrelerin bazı medya kuruluşlarıyla ilişkisi nedir?

Hepimizin temel bir hatamız var. Bizler gazetecilerin neden gazeteci olduklarını unutuyoruz. Gazetecilerin doktorlar gibi bir yemini yok. Onlar bize her şart altında en doğru ve tarafsız haberi vereceklerine söz vermiyorlar. Hatta verdikleri haber konusunda karşılarında zarar görecek bir kişi yoksa ve verdikleri haberin yanlışlığı bakar bakmaz anlaşılmıyorsa “müşterinin” ilgisini ne çekiyorsa, gazeteyi en fazla ne sattırıyorsa, gazeteye en fazla nasıl reklam aldırıyorlarsa öyle yazılar yayınlamakta fazla bir sakınca görmedikleri durumlar olabiliyor. Küresel iklim değişikliğinin kaynağı bizim yaydığımız sera gazları olduğuna göre bizim bu gazları yaymamızdan kâr eden herkes aslında iklim değişikliğinin bilinmemesi için elinden geleni yapacaktır. O zaman durup düşünmemiz gerekiyor sera gazlarından kim kâr ediyor diye.

Aslında bunu yapacağımıza tersini düşünmek daha kolay, kim zarar eder? O zaman da karşımıza temelde bir tek grup çıkıyor, sigorta endüstrisi. Sigorta endüstrisi dışında reklam veren pek çok firma bir şekilde sera gazı üretimine bağlı olarak çalışıyor. Özellikle petrol ve otomotiv şirketlerinden reklam alan gazetelerin bu reklam verenlerin baskısına dayanması neredeyse imkansız. Mesela “Buzul Çağı Geliyor” haberinin yayınladığı gün Hürriyet’in ana kısmındaki 33 reklamdan 20 tanesi sera gazı salımımızı azaltmamızdan ilk anda zarar görecek firmalardan geliyor. Buna doğal olarak üretimlerinde ve bize getirilmelerinde büyük miktarda sera gazı salınan elektronik firmalarını katmadım. Dolayısıyla reklam gelirlerinin büyük kısmını bu yollardan sağlayan firmaların reklam gelirini getiren firmaların hayatını zorlaştıracak haberler yapmamaları ve hatta onların istediği yönde haberler yapmaları da normaldir. Önemli olan bizim gazetelerin para kazanmak için var olduklarını unutmamamız ve okuduğumuz her şeyi bir mantık kontrolünden geçirmeden inanmamamız.

Peki ama gazetecilik etiği diye bir şey var. Gazetecilerin bağlı olduğu etik kurallara göre öncelikle gerçeği aramaları ve hiçbir çıkar çevresini korumadan gerçeğin peşinde koşmaları gerekmiyor mu?

Bildiğimce doktorlar diploma alırken yemin ediyorlar, gene bildiğim kadarıyla gazeteciler işe başlarken yemin etmiyorlar. Gazetecilik etiği hepimizin “Olsa ne güzel olur, keşke” dediğimiz, ama gerçekte bulmakta çok zorlandığımız bir olgu. Araya maddi kazanç ve hatta işini koruma çabası girince ahlaki değerleri korumak çok zor olabiliyor.

Son soru: Türkiye’de insanlar acaba bu haberlerden etkilenir mi? Yani küresel ısınmanın olmadığına veya bittiğine dair yapılan bir manşet haberin toplumun konu hakkındaki duyarlığını, hatta hükümet politikalarını etkileme ihtimali var mıdır sizce? Bu tür haberlerden endişe etmeli miyiz?

Her kış kar yağdığında bu haberler çıkacaktır, ama her yaz da ortalık kuraklıktan kavrulmaya başladığında iklim değişikliğine inananların sayısı artacaktır. Bizim devletimizin bu konudaki politikası bellidir. Biz iklim değişikliğinin varlığına inanıyoruz, ama sorumlusunun biz olmadığımızı ve sorumluların çözüm bulması gerektiğini savunarak bizim de elimizden geleni yapacağımızı söylüyoruz. Dolayısıyla devlet zaten bir şey yapmak niyetinde olmadığı için bu haberler devletin tutumunu etkilemez. Burada kararında bir karamsarlığı elde edebilmek. Ne buzul çağı geliyormuş zaten diyerek salabildiğimiz kadar sera gazı salmak, ne de nasılsa dünya ısınacak ve hepimiz öleceğiz diyerek önlem almayı bırakmak doğru çözüm.

Şunu bilelim: dünya her geçen gün ısınıyor. Haberde sözü edilen güneşin soğuması aslında sadece bu ısınmanın etkilerini biraz azaltmaya yarıyor, ortadan kaldırmaya değil. Dünya büyük ihtimalle artık bir daha buzul çağına girmeyecek. Gene kar yağdığı günler olacak, gene nice soğuk günler yaşayacağız, ama adım adım daha sıcak bir dünyaya doğru gidiyoruz. Soğuk bir dünyaya daima çare bulabilirdik, ama daha sıcak ve suyun azaldığı bir dünya tüm insanlar için daha zor yaşanılabilecek bir yer. Bu adım adım gidişi durdurmak için bizim atacağımız her adım küçük de olsa bir yardımdır dünyaya. Medyada çıkan her iki yönde de haberler bizi yolumuzdan çevirmemeli.

MET OFFİCE YALANLADI

Hürriyet gazetesinde dün manşetten verilen ve Milliyet, HaberTürk gibi gazeteler ve sayısız İnternet gazetesi tarafından hemen alıntılanarak yayılan “Mini buzul çağı geliyor” asparagasına, haberin kaynağı olarak gösterilen İngiltere’nin resmi meteoroloji örgütü Met Office’den yalanlama geldi.

Hürriyet’in manşete taşıdığı haberin kaynağı olan İngiliz bulvar gazetesi Daily Mail’i yalanlayan Met Office yetkilileri, haberi yapan David Rose’un kendi söylediklerini çarpıttığını belirtti. Yanıtta haberin çeşitli hatalarla dolu olduğu, yaptıkları bilimsel çalışmaların yanlış yansıtıldığı söyleniyor. Met Office’e göre David Rose, Met Office sözcüsünün sorularına verdiği cevapların hepsini kullanmamış ve hatalı biçimde son 15 yıldır küresel ısınma olmuyor gibi bir yorum yaparak çarpıtma yapmış.

Met Office açıklamasında sözcülerinin Daily Mail muhabirine verdiği yanıtın tamamını yayımlamış. Yanıtta “2000-2009 on yılında ısınma trendinin devam ettiği açıktır ve bu dönem araçsal ölçümlerin yapıldığı 1850’den bu yana en sıcak on yıldır. 2010 tüm zamanların en sıcak yılıdır.” deniyor.

Met Office, haberde iddia edildiğinin aksine önümüzdeki 90 yılda güneş ışınlarında beklenen azalmanın küresel ısınmada sadece 0.08 derece düşme yaratacağı, bunun beklenen 2.5 dereceyle kıyaslanması gerektiği bildiriliyor.

Kaynak : Evrensel – Şubat 2012

Related posts:

1. Sanayi atığı gazlar ‘Buzul Çağı’nı erteleyecek’
2. Bir dilim ekmek lütfen / Hürriyet-bilim
3. Küresel ısınma yoksulları vuruyor

Geçtiğimiz yıl Japonya’da yaşanan Fukuşima felaketinin ardından bölgedeki yaşamda ne tür bir genetik değişik olduğu araştırılıyor.

Geçen yıl Japonya’da yaşanan deprem ve tsunami sonrası Fukushima Daiçi Nükleer Santrali çevresindeki yaşamdaki genetik değişiklikler incelenmeye başlandı.

Japonya Çevre Bakanlığı’ndan yapılan açıklamada, nükleer santral çevresindeki 20 km’lik yasak bölgenin içinde ve çevresinde vahşi bitki ve hayvan türlerinin genlerinde radyasyonun etkisini ölçmek için numuneler alındı.

Tarla faresi, kızıl çam, bazı kabuklulardan ve diğer canlılardan alınan örneklerle, yüksek radyasyonun hayvan ve bitkilerin üreme fonksiyonları ve kromozomları üzerindeki etkisi incelenecek.

Kaynak : NTV – 31 oCAK 2012

Related posts:

1. Fukuşima, Çernobil’in yarısına ulaştı !
2. Fukuşima Bakan Yıldız’ın hayaliydi!
3. Fukuşima’da kulaksız tavşan doğdu

Boğaz’da yasağı takan yok

Kaçak balık avcılığı trolle yıllardır mücadele eden Rumeli kavağı Su Ürünleri Kooperatifi Başkanı Ahmet Aslan, trolle avlanan balıkçı Ufuk Terzioğlu’nu uyardığı için vurularak bir gözünü kaybetti. İstanbul Su Ürünleri Kooperatifler Birliği Başkanı Erdoğan Kartal, kaçak balık avcılığı trolde rantın çok büyük olduğunu, bu yöntemle bir gecede 75 bin lira para kazanıldığını söyledi. Aslan’ı vuran Terzioğlu ise kayıplara karıştı. Rumelikavağı, İstanbul’da balıkçılık açısından önemli bir yer. Radikal gazetesinin haberine göre, yıllardır balıkçılığın yapıldığı bu küçük bölgede önceki gün ilk kez silahlı bir olay yaşandı. Aslan, yaklaşık 30 yıldır Rumelikavağı Su Ürünleri Kooperatifi başkanlığı görevini yürütüyor. Uzun bir süredir de deniz dibini tarayarak yavru balıkların ve diğer tüm canlı ve yaşam alanlarını yok eden trolcülüğe karşı savaş veriyor.

‘AKLINI ALIRIM’ DEDİ

Aslan, cuma günü balıkçı barınağının orta yerine bir trol ağı bırakıldığını fark etti. Trol ağını bırakanın balıkçı Terzioğlu olduğunu öğrendi. Aslan, Radikal’e olayı şöyle anlattı: “Ufuk denizde trolle avlanırken kendi ağına takılan başka bir trol ağını barınağa getirmiş bırakmış, ağları alıp kenara koymasını söyleyince tartışma başladı. Ufuk ‘Senin aklını alacağım’ diyerek beni tehdit etti.

Ufuk, ertesi gün (cumartesi) saat 17.00 sularında Rumelikavağı’nda oturduğum kahvehaneye geldi. Kibarca beni dışarıya çağırdı. Konuşacak zannettim. Ancak birden silahını çekti. Kafama doğrulttu. Ateş etti. Çok planlıydı. Direkt öldürmeye teşebbüs etti. Kafamı son anda yana kaçırdım. Gözümdem vuruldum. Sonra düştüm. Bayılmışım. Başka bir şey hatırlamıyorum.”

Olayın planlı olduğunu anlatan Aslan, şunları söyledi: “Trolcülerle mücadele etmek için karar aldık. İstanbul’da Tarım İl Müdürlüğü’ne, sahil güvenliğe, Ankara’da Tarım Bakanlığı’na bu durumu bildirdik. Kendimiz de mücadele etmeye çalışıyoruz. Yapanları da uyarıyoruz. Ancak Rumelikavağı’na dışarıdan gelip avlananlar oluyor. Gözdağı vermek istediler. Üstlerine fazla gitmemizi istemiyorlar. Daha önce de birçok kez tartışmalar yaşandı, tehditler oldu ancak hiç böyle silahlı bir olay yaşanmamıştı. İlk defa silahla saldırdılar.”

‘RANT BÜYÜK, ÇETE TÜREDİ’

İstanbul’daki tüm su ürünleri kooperatifleri başkanları dün Aslan’a geçmiş olsun ziyaretinde bulundu. İstanbul Su Ürünleri Kooperatifler Birlik Başkanı ve Yasak Avcılıkla Mücadele Komisyonu üyesi Erdoğan Kartal, trol avcılığında rantın çok büyük olduğuna dikkat çekerek, “Çete söz konusu. Bir gecede trolcüler 15-20 bin TL kazanabiliyor. İyi bir çinekop yakaladığında 75 bin TL kazanan var. Herkes endişeli. Rant büyüdükçe silahlar konuşur oldu. Eminönü Kooperatif Başkanı canını zor kurtardı” dedi. Kartal, Su Ürünleri Kanunu’nda idari para cezaları öngörüldüğünü ancak bu suçun bir kamu suçu sayılmadığını söyledi. Kartal, “Para cezası veriliyor. Ama para cezasını kimse takip etmiyor. Bir trolcü 11 kez yakalanmış, 300 bin TL ceza kesilmiş. Parayı ödediği de yok” dedi.

SENİNKİ KAÇ SANTİM?

Trolde ‘3 mil açıkta olma’ sınırı var. Dolayısıyla İstanbul Boğazı’nda yasak. 3 milden az mesafede yapılırsa deniz dibindeki yaşama zarar veriyor. Boğaz’da trolle ekonomik değeri yüksek tekir ve 20 santimetrenin altında ‘çinekop’ denilen yavru lüfer tutuluyor. Buna karşı iki kampanya yapıldı. Greenpeace Kasım 2010’da ‘Seninki Kaç Santim?’ kampanyası başlattı. Balıkların balık boyları ile ilgili avlanması gereken ideal sınırlar belirlendi. Lüfer için bu oran 25 santimetre. Fikir Sahibi Damaklar da lüfere özel kampanya düzenledi. Kampanyalar sonuç verdi ve lüfer avlanma alt sınırı 20 santimetreye çıkarıldı.

Kaynak : NTV – 30 Ocak 2012

Related posts:

1. ”Tarım ürünleri etkili bir silaha dönüştü”
2. Karadeniz’de lüfer nesli tükeniyor
3. Küresel ısınmanın sonucu: Japon hamsileri Marmara’da

Uzak Doğu ülkelerinde meze ve afrodizyak olarak tüketilen, ülkemizde amatör balıkçıların yem olarak değerlendirdiği deniz hıyarı Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı’nın verdiği özel izinlerle İzmir, Mersin ve Çanakkale’de denizin dibinde felakete yol açıyor. İzmir’de özellikle Urla Yarımadası çevresinde 300’e yakın teknenin bakanlıktan aldığı izinlerle deniz hıyarı avcılığı yaptığını ifade eden İzmir Bölgesi Su Ürünleri Kooperatifleri Birliği Başkanı Ahmet Yapıcı, “Bakanlıktan izin alınarak yapılan avcılık denetimsizlik sebebiyle denizlerimizin sonu olacak. Kompresörlerle dalış yapan avcılar deniz dibinde ne var ne yoksa avlıyor. Bir teknenin günde 10 bin deniz patlıcanı avladığı oluyor. Deniz patlıcanının yanı sıra ahtapot gibi deniz canlıları da avlanıyor. Profesyonel dalış belgesi olmayan kişilerin avlanması yasak olmasına rağmen yasal görünen “yasadışı avcılık” tüm doğaya zarar veriyor” dedi.

Yasadışı avcılığın artması ve deniz ekosistemine zarar veren boyutlara geldiği iddialarını değerlendiren Ege Üniversitesi Su Ürünleri Fakültesi Öğretim Üyesi Hidrobiyolog Dr. Ertan Dağlı deniz patlıcanlarının ekolojik döngüye katkılarının bilindiğini belirtti.

Avcıların gözdesi oldu

Derii dikenli olan bu canlının doğan düşmanı olmadığını belirten Dağlı, “Ekonomik değerinin yükselmesi sebebiyle bu canlı avcıların gözdesi konumuna geldi. Özellikle Uzak Doğu’da tüketimi yoğun. Denizlerimizde deniz patlıcanı avcılığı yasal izinlerle belirli oranlarda yapılıyor. Hayvansal bir canlı olan bu ürünün belirlenenden fazla avlanması ekosisteme zarar verecektir. Bu durumun bilimsel olarak incelenmesi ve bu doğrultuda önlem alınması gereklidir” diye konuştu.

İşlenmiş paket 35 TL.

Uzak doğuda afrodizyak etkisinin olduğuna inanılmaktadır. Besin değeri açısından zengin su ürünleri türlerinden biri olan kozmetik ve sabun sanayinde de kullanılan denizhıyarı, ayrıca eklem iltihapları ile AIDS hastalığının tedavisinde de ilaç olarak kullanılıyor. Türkiye’de de 100 gramlık işlenmiş ürün, internet üzerinden 30 ile 35 TL’den satışa sunuluyor ve rağbet görüyor.

Nerelerde yaşar

Deniz Patlıcanları, derisidikenlilerden Holothuroidea familyasından omurgasız hayvanlar. Ülkemizde 15, dünya denizlerinde 1200’e yakın denizhıyarı türü var. Ülkemizde besin maddesi olarak tüketilmeyip, olta balıkçılığında yem olarak değerlendirilen bu türlerin tamamı ihraç malı. Denizlerin sığ yerlerinde rastlanır.

Kaynak : Milliyet – 30 Ocak 2012

Related posts:

1. Deniz yüzeyi kiraları ‘Sudan ucuz’ oldu
2. Deniz de biter
3. Çiftçi Hisashi Tarukawa radyasyon yüzünden intihar etti