Doğrudan işçi sınıfını hedefine almış olan 12 Eylül darbecilerinin ve darbenin felsefesini devam ettiren siyasi iktidarlar, işçi-işveren ilişkilerindeki orta oyununu sürdürmüşlerdir. DİSK’i kapatan ve toplu pazarlık sistemini askıya alan darbe rejimi, sendikaların örgütlenmesini engelleyen ve diğer faaliyetlerini sınırlandırarak, sendikaları bürokratik bir yapı içine hapseden yasalar çıkartmıştır. Bu yasalarla antidemokratik bir uygulama olan, iş kolunda, yüzde 10 barajı getirilmiştir. Darbe sürecinde ve sonrasında sendikalara yönelen baskılar ve emek piyasalarının esnekleşmesi gibi nedenlerle birçok iş kolunda sendika üye sayıları yüzde 10 barajının altında kalmıştır. Hükümetler, antidemokratik düzenlemeler nedeniyle, toplu pazarlık sisteminin bütünüyle işlevsiz hale gelmesinin uluslararası alanda eleştiri alacağını da düşünerek, sendikaları sürekli yetki baskısı altında tutacak bir uygulamaya yönelmişlerdir.

Bakanlıkta bulunan üye kayıt fişleri yenilenmemiş ve böylece barajı aşamayan birçok sendika yetkili sayılarak toplu iş sözleşmesi yapabilmelerine olanak sağlanmıştır.

2821 ve 2822 sayılı Yasaların çıkartıldığı 1983’ten bu yana oynanan bu orta oyununa sendikalar da “Nasıl olsa toplu iş sözleşmelerini gerçekleştirebiliyoruz” diyerek ortak olmuşlar ve yüzde 10 garabetine karşı çıkmamışlardır. İşveren ve devlet ise iş kolunda yetki barajını, özellikle 1992’de yeniden faaliyetlerine başlayan DİSK’e bağlı sendikaların tepesinde Demokles’in kılıcı gibi sallandırmıştır. KİT’lerde örgütlenmiş olan ve yetki için barajı sorun olarak görmeyen birçok Türk-İş üyesi sendika da özelleştirmeler sonrasında önemli ölçüde üye kaybetmiş ve yetki sorunu yaşamaya başlamışlardır.

Yüzde 5 Yüzde 60 gibi gösterildi

Çalışma Bakanlığının yayınladığı son istatistiklere göre (2009 temmuz) Türkiye’de sendika üye sayısı 3 milyon 232 bin 679’dur. Oysa Bakanlığın yine son istatistiklerine göre (toplu iş sözleşmeleri iki yılda bir yapıldığı için 2008 ve 2009 yılları toplamında) toplu iş sözleşmesinden yararlanan işçi sayısı sadece 767 bin 582 kişidir ki bu kayıtlardaki sendika üye sayısının dörtte birinden bile azdır. Bakanlık kayıtlarına göre Türkiye’de sigortalı çalışan emekçilerin yüzde 59.88’si sendikalıdır. Sigortalı emekçilerden de toplu iş sözleşmesinden yararlananların oranı ise sadece yüzde 14.2’dir. TÜİK’in ocak 2012’de açıkladığı ücretli ve yevmiyeli çalışan emekçilerin ise toplu iş sözleşmesinden yararlanma oranı yüzde 5 olarak hesaplanmaktadır. Yani yaklaşık 30 yıldır oynan oyun yüzde 5’ler civarındaki sendikal örgütlenme oranını yüzde 60’lar civarında gösterecek kadar büyüktür. Ve bu oyuna sendikalar da dahil olmak üzere kimse ses çıkartmamış, kabullenmiştir.

AKP Hükümeti daha önce birçok kez olduğu gibi yanlış işleyen bir yapıyı düzeltme iddiasıyla sendikalar yasasına da el atmıştır. 12 Eylül darbe ürünü olan sendika yasaları her yönüyle antidemokratik bir içeriğe sahiptir. Bu nedenle sendika yasalarının antidemokratik olduğu gerekçesiyle değiştirmeye niyetlenilmesi karşı çıkılacak bir girişim değildir. İşte bu durumu son derece iyi değerlendiren AKP, fazlaca bir tepkiyle karşılaşmadan Toplu İş İlişkileri adını verdiği yasa taslağını TBMM gündemine getirmiştir.

Sendikalar yetki kaybedecek

Diğer taraftan yukarıda da sözünü ettiğimiz yetki barajı uygulaması yüzde 10’dan yüzde 3’e düşürülmüş olmakla birlikte varlığını korumuştur. Çalışma Bakanlığı, yetki tespitinde 30 yıldan bu yana esas alınan -gerçek dışı- kayıtları 1 Şubat 2012’den geçerli olmak üzere yenileyecektir. Yani gerçek sendika üye sayıları üzerinden tespit yapılacaktır. Bu da barajın yüzde 3’e düşmesine rağmen çok sayıda sendikanın toplu iş sözleşmesi yetkisini kaybetmesi anlamına gelmektedir.

Toplu İş İlişkileri Yasa Tasarısı’nda yer alan birçok düzenleme 2008 yılından bu yana çeşitli adlar altında hazırlanan tasarı veya taslaklarla gündeme gelmiştir. Genellikle iş kolu barajının binde 5 düzeyinde belirlendiği bu yasa çalışmalarına karşı sendikalardan önemli bir tepki gelmemiştir. İçinde bulunduğumuz hafta içinde TBMM’ye gelen Tasarı’ya karşı tepkiler ise büyük ölçüde barajın yüzde 3 olarak belirlenmesinden kaynaklanmıştır. Birçok sendikayı toplu iş sözleşmesinin tarafı olmaktan mahrum bırakan bu düzenleme sendikal hak ve özgürlükler ile toplusözleşme ve toplu pazarlık hakkına bütünüyle aykırıdır. Dolayısıyla sendikaların bu konudaki tepkileri de son derece doğaldır. Ancak yasa taslağında karşı çıkılması gereken (Grev yasakları, işçi ile sendika arasındaki bağın e-devlet üzerinden kurulması gibi) yetki barajından çok daha vahim maddeler mevcuttur.

Tepki bir avuç sendika yöneticisinden

Ayrıca Ulusal İstihdam Stratejisi adı altında getirilen esneklik uygulamaları (bölgesel asgari ücret, özel istihdam büroları, evden çalışma vs.) sendikal örgütlenmeyi tamamen baltalayacak niteliktedir.

Ama anlaşılmaz bir biçimde baraj konusu ortaya çıkana kadar sendikalardan bu tür düzenlemelere karşı dişe dokunur bir tepki ortaya çıkmamıştır.

Sendikaların kısmen yetki barajı konusunda gösterdikleri tepkiyi bir tarafa bırakırsak sendikalı ve sendikasız emekçi kesimlerin de getirilen düzenlemeler karşısında herhangi bir tavır ortaya koymadıkları görülmektedir. Emekçilerin yaklaşık yüzde 95’ini oluşturan sendikasızların tepkisizliğini anlamak mümkündür.

Zira büyük bölümünü işsiz ve güvencesiz emekçiler ile beyaz yakalıların oluşturduğu bu kesim, sendikaların kendilerine yönelik ilgisizliğinden de kaynaklı olarak örgütlenme hakkından mahrum kalmıştır ve içlerinde sendika(cı)lara tepkiyle yaklaşanların oranı hiç de az değildir. Toplusözleşmelerden yararlanabilen sendikalı yüzde 5’in önemli bir kısmı ise bürokratik yapıları nedeniyle sendikalara yabancılaşmış durumdadır. Bu işçi kesiminin önemli bir bölümü için sendikasının yetki kaybetmesi, kendisinin başka bir sendikanın üyesi haline gelmesi çok da önemsenecek bir durum değildir.

Bu nedenle de getirilmek istenen düzenlemelere karşı tepkiler sadece bir avuç sendika yöneticisiyle sınırlı kalmaktadır.

Grev yasaklarına devam

Emekçilerin kazanımlarını ortadan kaldırmaya yönelik diğer tüm yasalar (örneğin 4857 sayılı İş Kanunu, 4688 sayılı Kamu Görevlileri Sendikaları Kanunu, 5510 sayılı SSGSS vd.) gibi Toplu İş İlişkileri Yasa Tasarısı’nın da gerekçesi uluslararası normlara uyumdur.

Bu çerçevede özellikle ILO sözleşmeleri ve AB normlarına uyumlu bir yasa hazırlandığı iddia edilmektedir. Oysa bu yasa taslağı Türkiye’de sendikaların örgütlenmesini ve faaliyetlerini düzenleyen daha önceki yasalardan hiç de farklı değildir. 1947 tarihli 5018 sayılı Sendikalar Kanunu, 1963 tarihli 274 ve 275 sayılı Yasalar ve 1983 tarihli 2821 ve 2822 sayılı Yasalar gibi Toplu İş İlişkileri Yasa Tasarısı da işçi sınıfı hareketini sınırlamayı ve denetim altına almayı amaçlamaktadır.

Toplu İş İlişkileri Yasa Tasarısı’na maddeler itibariyle bakıldığında yabancı işçilerin sendika kurucusu ve üyesi olabilmesi, noter şartının kaldırılması, üyelik yaşının düşürülmesi gibi mevcut yasalara göre olumlu sayılabilecek birkaç düzenleme olduğu görülmektedir.

Ancak toplu iş sözleşmesinin olmazsa olmaz unsuru olan grev yasakları ve grev uygulamalarını engelleyen birçok düzenleme korunmuştur. Noter şartı yerine, üyelik işlemlerinin e-devlet üzerinden yapılması koşulu getirilmiştir. Bu, sendikal örgütlenmenin tamamen devlet üzerinden yürütülmesi anlamına gelir ki örgütlenme özgürlüğü ile doğrudan çelişen bir uygulamadır.

Milyonlarca örgütsüz işçi örgütlenmeli

Sendikalar eğer işçi sınıfının mücadele örgütüyse şunu hatırlatmak gerekir ki sınıf mücadelesi sadece yasal mevzuat içerisine sıkıştırılmış toplusözleşmelerle yapıl(a)maz.

Hatta tarihsel sürece bakıldığında toplu iş sözleşmesiyle sınırlı ücret sendikacılığının sınıf mücadelesine yarardan çok zarar getirdiği de söylenebilir.

AKP, burjuvaziyi temsil eden tüm iktidarlar gibi işçi sınıfı hareketini sınırlandıracak ve denetim altına alacak bir düzenleme getirmektedir. Sendikalar getirilmekte olan yasal düzenlemelere karşı toplu pazarlık yetkisini kaybetme telaşına düşmek yerine örgütsüz olan milyonlarca emekçiyi örgütleme çabası içerisine girmelidir.

Bunun için de her şeyden önce sendika(cı)ların emekçilerle aralarına bir duvar gibi örülmüş olan bürokratik yapılarından kurtulmaları gerekir.

Kaynak : Evrensel – 4 Şubat 2012

Related posts:

1. On iki yıllık Bolivarcı Devrim üzerine bir değerlendirme /Gregory Wilpert
2. Örgütlenme, toplu sözleşme ve grev yine özgür değil / Ergün İşeri
3. Sarı toplu sözleşme yasası / Aziz Çelik

Bir hayatın yarısı kadar sürecek bir iş yarım saatte olup bitmişti.  Limon ağacının zarif yaprakları, inanılmayacak kadar çok sayıda dikeni gizliyordu.  Ama şu anda ağacın dikenleri, ellerimden ziyade vicdanıma batıp duruyor. İsrail’de balkonlarında çicek ve bitki yetiştiren herkes gibi biz de yazın kavurucu sıcaklarında limon ağacımızı canlı tutmak için balkona ufak bir sulama sistemi kurduk. Aslında bir iki metrelik kahverengi plastik boru ve saatten fazla birşey değil bu sistem ama dikkatle hesaplanmış su miktarının borudan geçtiğini her işittiğimde, çölün daha da kuruduğu hissine kapılıyorum. Bölge topraklarında yaşanan su sorunu, genellikle İsraillilerle Filistinliler arasındaki daha geniş kapsamlı gerilim çerçevesinde haber konusu oluyor.Yakınlarda örneğin, Fransız parlamenterlerin bir raporunda Batı Şeria’da yerleştirilen 450 bin İsraillinin, aynı bölgede yaşayan 2,3 milyon Filistinliden daha fazla su kullandığı kaydedildi. Kaynakların kullanımındaki adalet ya da adaletsizlik elbette ki önemli.

Ama sonuçta daha önemli olacak bir konu var ki o da, bu bölgedeki herkesin yaşamı için gerekli olan göl ve nehirlerdeki suların tehlikeli boyutlarda azalıyor olması.

Bir zamanların gürül gürül akan suları…

Ürdün nehri, Taberiye Gölü’nden güneye, Ölü Deniz’e taşıyor suyu. Ve bu sırada da Filistin, Ürdün ve İsrail topraklarından geçiyor.

Şu sıralarda birçok noktada Ürdün nehri kirli ve zayıf bir su olmaktan öteye gitmiyor. Ama bir zamanlar durumun çok farklı olduğunu gösteren işaretler hala mevcut. Vadinin ortalarında çoktan terkedilmiş olan bir hidroelektrik santral bulunuyor.

19. yüzyıldan kalma yazışmalardan da öğreniyoruz ki, Amerikalı donanma subayı William Lynch, 1840 yılında ABD yönetimini Ürdün vadisinin içlerinde bir keşif yapılması için para vermeye ikna etmiş.

Lynch, sık sık son derece ürkütücü akıntılarla karşılaştıklarını, dalgalarda teknelerinin önünün Titanların güçlü darbeleri altında kalmışcasına sarsıldığını anlatıyor.

William Lynch’in Amerikalıları fon sağlamaya ikne etmek için biraz abarttığını varsaysak bile o zamanlarda Ürdün nehrinde şimdikinden çok daha fazla su olduğu kesin.

Bu azalmanın bir nedeni, İsrail’in kendi su şebekesi için Taberiye Gölü’nden su çekmesi; bir diğer nedeni de komşu Arap ülkelerinin Ürdün nehrini besleyen diğer nehirlerden su alması.

Ürdün nehrinde olanları en iyi anlamanın yolu, sonunda karıştığı Ölü Deniz’deki suyun düzeyine bakmak olur. Ölü Deniz’le ilgili en çarpıcı nokta her yıl bir metre küçülüyor olması. Ölü Deniz, 1930′lardaki boyutlarının üçte ikisi kadar şimdi.

Bir zamanlar bir yakasından karşıya yelkenliyle geçebilmek ölüm demekti Ürdün nehrinde. Yüz yıl kadar daha geçsin, yürüye yürüye karşıdan karşıya geçilebilecek büyük olasılıkla. Dolayısıyla birşeyler yapmak şart. Ve Orta Doğu’da su ile ilgili tutumlar her zaman da akılcı olmuyor.

Doğanın koşullarına meydan okumak

Örneğin bölge toprağına uygun olmayan muz ve portakal gibi ağaçların yetiştirilmesinin ne kadar anlamlı olduğu tartışılıyor yaygın şekilde.

Bizim apartmanın bahçesindeki çimenleri sulayan fıskiye her çalıştığında tedirgin oluyorum.

Çölün bir yerlerinde yetiştirilmiş yemyeşil alanlarda düzenlenen golf turnuvalarını televizyondan yayınlanırken de umutsuzluğa kapılıyor, doğal koşullara bunca meydan okumamızın neye mal olduğunu sorguluyorum kendi kendime…

Ve tabii, benim limon ağacım da kendi çapında zararlı oluyor bir bakıma. Sulama sistemin borularından ne zaman bir su şırıltısı işitsem, Ölü Deniz’in birkaç santimetre daha alçaldığını düşünüyorum.

Biz buradan ayrılıncaya kadar ağacın apartmandaki asansöre sığamayacak kadar büyüyeceğini, dolayısıyla balkondan indirilmesi için bir vinç kiralamam gerekeceğini söylediler.

Limon ağacımı satmak yerine Ölü Deniz kıyısına götürüp oraya dikmek istiyorum.

Balkondaki sulama desteğinden yoksun kalınca belki de fazla büyümez ama kendi başının çaresine bakmayı öğrenmesi için iyi gelir…

Kaynak : BBC – 4 Şubat 2012

Related posts:

1. Sıcak Havalar Limon İhracatını Olumsuz Etkiledi
2. Limon dalında kaldı
3. Limon, dalında kaldı

Kanadalı bir şirketin Arjantin’de altın madeni açacağı yönündeki söylentiler çevre örgütleri tarafından tepkiyle karşılandı ve eylemler yapıldı. Altın madeninin açılması planlanan Famatina’da toplanan çevre örgütleri ve halk, Osisko şirketinin açacağı madenin, yerel su kaynaklarını ve çevreyi kirleteceğini kaydetti, buna izin vermeyeceklerini söyledi.

Eylemciler, “Su altından daha değerli” yazılı pankart açtı. La Rioja bölgesinde çiftçilikle uğraşan bir kişi, “Ancak cesetlerimizi ezerek geçerler” dedi.

Peru, El Salvador ve Şili gibi diğer Latin Amerika ülkelerinde de ABD ve Kanada şirketleri tarafından açılmak istenen madenlere karşı mücadele yürütülüyor.

Kaynak: Etha – 5 Şubat 2012

Related posts:

1. Arjantin maden talanına direniyor/Aykan Sever
2. Kelhalil köyünde taş ocağına karşı eylem
3. Ulukışla Maden Havzası Köylüleri, siyanüre karşı ayaklandı

AFP’nin haberine göre Rusya’da veterinerlik denetim kurumu, ‘Rusya, 1 Şubat’tan itibaren Almanya, Hollanda, Belçika ve Fransa’dan hayvan ve genetik malzeme alımına, Schmallenberg virüsü sebebiyle geçici kısıtlamalar getirmektedir.

Avrupa Gıda Güvenliği Kurumu ise, adını ilk kez Kasım ayında keşfedildiği Alman kasabasından alan Schmallenberg virüsünün, insanlara hayvandan insana geçmediğini açıkladı.

Rusya, virüsün tespit edildiği İngiltere’den ithalata halihazırda kısıtlamalar getiriyordu.

Avrupa Komisyonu, Avrupa’da bir sağlık tehlikesi olmadığını açıklayarak Rusya’nın adımını kınadı.

Kaynak : euractiv – 4 Şubat 2012

Related posts:

1. ‘Katliam’ virüsü geliştirildi
2. ‘Virüslü eti köpeklerime bile yedirmem’
3. Salgının kaynağı ‘filizler’

ÖN TALEP TOPLANACAK

Türkiye’de üretim Sibirya soğuyla yüzde 60 düşünce çiçekçiler bu yıl Sevgililer Günü için gül ithalatını ağırlıklı olarak Ekvador, Hollanda gibi bölgelerden gerçekleştirme hazırlığı yapıyor. Normal bir yılda Sevgililer Günü’nün tüm yılın yarısına eşdeğer gül satışı yapan çiçekçiler, “Gül fiyatı şimdiden yüzde 50 arttı. 1 TL olan tek gül fiyatı 1.5-2 TL yi buldu” diye konuşuyor. İç pazarda çiçek üretiminin geçen yılın yüzde 60 altında kaldığını dile getiren Çiçek Derneği yetkilileri “Çiçek fiyatlarında yüzde 40 artış oldu. Buna rağmen hasılatımız geçen yılın yüzde 10 gerisinde kalacak” diyor.

TERCİHİMİZ İSTİKRARLI AVRUPA PAZARI

Türkiye’nin Avrupa ülkelerine çiçek ihraç ettiğini ifade eden Süs Bitkileri ve Mamulleri İhracatçıları Birliği Başkanı Osman Bağdatlıoğlu üreticinin satışta iç pazar yerine ihracatı tercih etme nedenlerini şöyle açıklıyor: “Avrupa pazarı bizim için istikrarlı pazar. Orada yılda kişibaşı çiçek harcaması 90 dolar olurken Türkiye’de 3 dolarda kalıyor. Biz de bu nedenle daha istikrarlı bir pazar olan Avrupa’yı tercih ediyoruz.”

Kaynak : Milliyet – 4 Şubat 2012

Related posts:

1. Ekmek fiyatları artacak mı?
2. Dünyada tarım ürünü fiyatları artmaya başladı (Gıda fiyatları artacak)/Güngör Uras
3. İsveç’te sebze fiyatları dibe vurdu

GDO’cu EuropaBio Tarımsal Biyoteknoloji Direktörü Carel du Marchie Sarvaas, BASF’ın bu kararının Avrupa için iyi olmadığını iddia etti.

Marchie Sarvaas, ‘BASF’ın kararının Avrupa için iyi olmadığını düşünüyorum çünkü Avrupalı bir şirketin, siyasi ortam karşısında gösterdiği tepkiye örnek teşkil ediyor. Araştırma, iş imkanları ve para, değerini bilecek yerlere gidecek.’ dedi.

HEM DAVAYI ÇEKTİRDİLER HEM DE FRANSA’YA BLÖF YAPTILAR

Fransa’da Monsanto’nun Mon810 GDO’lu mısırının satışının yasaklanması yönünde mahkemeye başvuru yapılmı. Başvuruya sinirlenen Monsanto sert tepki göstermiş ve gelişme üzerine dava geri çekilmişti. Dava geri çekilmesine karşısın Monsanto, ülkede MON810 ürününü satmayacağını açıkladı. ‘Monsanto, MON810′in 2012 yılı veya daha sonrasında Fransa’da satılabilir olduğunu düşünmemektedir’ şeklindeki Monsanto’nun açıklamasının önünün bir daha kesilmemesi için psikolojik harp yapılıyor yorumlarına neden oldu.

TÜM TEPKİLERE RAĞMEN HÂLÂ KENDİLERİNİ VAZGEÇİLMEZ OLARAK GÖRÜYORLAR

BASF yönetim kurulu üyesi Stefan Marcinowski, ‘Bitki biyoteknolojisinin 21. yüzyıl için kilit bir teknoloji olduğunu düşünüyoruz. Ancak bu teknoloji, tüketicilerden çiftçilere, siyasetçilere kadar Avrupa’nın pek çok alanda halen kabul edilebilmiş değil. Bu sebeple bu pazar için ürünlere yatırım yapmak mantıklı değil.’ dedi.

Bazı Amerika ülkelerinde tepkilerin bastırılmasını görmezlikten gelen GDO’cular, bunu geniş kabul olarak yorumlayarak; ‘GDO’lu ürünler, Avrupa’da hassas bir konu olmaya devam ediyor’ diyor. Eurobarometer ve diğer anketler, AB’de GDO’lu ürünlere karşı güvensizliğin yüksek olduğunu bir daha gösterdi. Çevre ve tüketici örgütleri, GDO’lu ürün ve tohumların satışının yasaklanması için kampanyalar yürütüyor.

BASF’IN AVRUPA’YI TERK KARARI GDO TABUNA ÇAKILMI BİR ÇİVİ

Friends of the Earth’ten Adrian Bebb, BASF’ın kararını memnuniyetle karşıladı. Bebb, ‘Bu, Avrupa’da GDO’lu ürünlerin tabutuna çakılmış bir çivi daha. Kimse bunları yemek istemiyor ve az sayıda çiftçi üretmek istiyor. Bu karar, AB’yi daha yeşil ve kabul edilebilir bir çiftçiliğe yönlendirmek için kapıyı açtı’ dedi.

Kasım ayında Avrupa Parlamentosu’ndaki Yeşiller grubu, Avrupa Komisyonu’na yaptığı çağrıda, Avrupa’daki hayvan yemlerinin büyük kısmını üreten Latin Amerika ile ticari ilişkilerini, ürünlerin GDO’lu olduğu ve gıda zincirine girdiği gerekçesiyle yeniden gözden geçirme çağrısında bulunmuştu.

AP’den geçtiğimiz yıl ise, GDO’lu ürünlerin üretimine yasak getirip getirmeme kararının ulusal hükümetlere bırakılmasına geniş destek gelmişti.

Kaynak : GıdaHareketi- 3 Şubat 2012

Related posts:

1. Avrupa Gıda Güvenliği Ajansı Bir Kez Daha Çıkar İlişkileri İçinde Olmakla Suçlanıyor…/Hüseyin Baş
2. Wikileaks: ABD’den Afrika ülkelerine GDO baskısı
3. La Via Campesina Avrupa Koordinasyonu, Avrupa Komisyonu’nu uyardı

30 Haziran-12 Temmuz’da İstanbul’da düzenlenecek ve Bill Mollison ile Geoff Lawton’un vereceği Permakültür Tasarım Sertifikası (PDC) kursunu, 14 Temmuz’da İstanbul’da gerçekleşecek Avrasya Bölgesel Permakültür Konferansı takip ediyor. Son olarak 17-21 Temmuz arasında Akdeniz, Orta Doğu, Kafkaslar ve ülkemizden permakültür uygulayıcıları ile Marmariç’teki uygulama alanımızda Bölgesel Permakültür Buluşması için toplanılıyor.

Enstitü ve Marmariç ekiplerinden yapılan açıklamada “Yoğun bir hazırlık sürecine girdik.” denilerek bu süreçte kendilerine destek vermek isteyenlerle güçlü bir organizasyon ekibi kurmak istendiği bildirildi. Açıklamada gönüllü olarak destek vermek isteyenlerin voluntas@permacultureturkey.org adresinden bilgi alabilecekleri belirtilerek ihtiyaç duyulan bazı iş ve destek kalemleri şöyle sıralandı:

İş kalemleri

Permakültür Tasarım Sertifikası kursu ve Bölgesel Permakültür Konferansı organizasyonu için:

Şubat-Haziran arasında:

● Yurtdışından veya başka illerden katılacaklar için konaklama seçeneklerinin bulunmasında;

● Bu seçeneklerin web sayfasında yayınlanması için konaklama ve diğer temel ihtiyaçlarla ilgili bilgi notlarının hazırlanması ve de bu konularda katılımcılardan gelecek soruların yanıtlanmasında;

● Tanıtım: Etkinliklerle ilgili bilginin katılmak isteyebilecek arkadaşlara ulaştırılmasından medyada yer almasına kadar tüm tanıtım faaliyetlerinde desteğe ihtiyacımız olacak.

Etkinlik sırasında:

● Fotoğraf: Etkinlik sırasında tanıtım ve arşiv amaçlı fotoğraf çekilmesi

● Kamera kaydı: Kurs içeriğinin kayda alınması ve Konferans sırasında kısa çekimler yapılması. Hatta bu çekimlerden mini bir film çıkartmamıza yardımcı olacak arkadaşlar var mıdır?

● Raportörlük: Kursun ve konferansın raporlarının çıkarılmasında çalışacak İngilizce bilen arkadaşlar.

● Yemek ve kahve aralarında destek: Bu hizmetler için bir şirketle anlaşılması düşünülüyor, fakat aksaklıkların oluşmasına engel olacak arkadaşlara ihtiyacımız var.

● Ulaşım: Hocaların karşılanıp yolcu edilmesi ve etkinlik öncesi ve sonrasında gerekli durumlar için araç sahibi arkadaşların desteği

● Hocalara eşlik edilmesi gereken durumlar için yine İngilizce bilen arkadaşlar ve oluşabilecekler diğer iş kalemlerinde destek.

Bölgesel Permakültür Buluşması için:

Hazırlık aşaması:

Şubat-Temmuz 2012 arasında Marmariç’te buluşmanın misafir edilebilmesi için hummalı bir çalışmaya gireceğiz. Bu süreçte bize yardımcı olmak isteyen arkadaşların, kendilerine uygun dönemde minimum 1 hafta Marmariç’te kalmalarını bekliyoruz. Gönüllü formunda size uyan zamanları belirtebileceksiniz. Buluşma öncesinde kabaca şu işlerde yardıma ihtiyacımız olacak:

● Yapı işleri: Şubat ve Temmuz ayları arasında çeşitli doğal malzemelerle bir dizi misafirhane yapmayı düşünüyoruz. Bu beş ay boyunca bizimle beraber yığma taş bir yapı renovasyonu, saman balyasından bir yapı, ahşap kulubeler, çadır alanları ve kuru tuvaletler yapmaya hevesli gönüllüleri bekleriz.

● Mutfağa destek: Çalışmalar esnasında gönüllülerle beraber tüm Marmariç ahalisine yemek hazırlanması

● Rutin Marmariç işlerine yardım: Bostan, gıda ormanı, odun, temizlik gibi bir dolu rutin işin de eş zamanlı gitmesine destek

Marmariç’te gönüllülerin konaklaması yatakhanede oluyor; Mayıs itibariyle hava koşulları çadır atmaya da izin verir. İş günü sabah 9’dan akşam 5-6’ya kadar sürer.

Buluşma sırasında:

Gönüllülerin Buluşma’yı takip edebilmeleri için bir program oluşturup işleri paylaşarak yapacağız. Kamp sorumluluğu ve güvenlik, aşçı ve aşçı yamakları, temizlik, oturum alanlarının ve göstergelerin organizasyonu, ulaşım gibi ihtiyaçlarımızı gönüllülerle beraber bir iş planı çıkarıp berabere yapacağız. 14-24 Temmuz arasında bizimle Marmariç’te olmanız yeterli.

Kaynak : Yeşil Gazete – 3 şubat 2012

+

Related posts:

1. Permakültür nasıl doğdu?
2. Permakültür: Sürdürülebilir yaşam alanları tasarımı
3. Tarımda acil reform ihtiyacı

Related posts:

1. Cezayir’de halk protesto için kemik attı/Video
2. Gerze halkı direndi ve kazandı
3. Köylüler ÇED toplantısını yaptırmadı/ Video

İlçe Emniyet Müdürlüğü Asayiş Büro Amirliği ekipleri, Mudanya’nın Siteler Mahallesi Kanarya Caddesi’ndeki yazlık evlerin zemin katında bulunan 10 kilogramlık 25 zeytin tenekesinin çalındığı ihbarını aldı.Polisler, bölgede yaptığı araştırma sonucunda, dolu zeytin tenekelerini, trafo binasının yan tarafındaki çalılıkların arasında gizlenmiş vaziyettebuldu.

Ekipler, yeri tespit edilen zeytinlere hiç dokunmayıp ölgeye hakim bir yerde pusuya yatarak 13 saat boyunca şüphelilerin gelmesini bekledi.13 saatlik bekleyişin ardından şüpheliler Cumali E. (24) ve Onurcan D. (20) zeytinleri bir araca yükleyip olay yerinden kaçmak isterken suçüstü yakalandı. Polisler, gözaltına aldıkları şüphelilerin ifadelerinden hareketle olaya karışan 3 kişiye daha ulaştı.Güzelyalı bölgesinde meydana gelen 7 hırsızlık olayına da karıştıkları belirlenen, Halil B. (18), Yiğithan Y. (18) ve Ceyhun T. (19) de gözaltına alındı.

Çeşitli hırsızlık suçlarından sabıkalı toplam 5 kişi, ifadelerinin ardından sevk edildikleri nöbetçi mahkemece tutuklandı.

Kaynak : Akşam – 3 Şubat 2012

Related posts:

1. Tarım Yolsuzluğunda 37 Gözaltı
2. Yılda kişi başı 45 kilo karpuz yiyip, 13 kilo çay tüketiyoruz
3. Zeytin fuarı açıldı

TÜİK, enflasyon hesabında dikkate alınacak yeni esasları internet sitesinden duyurdu. 2012 yılı için TÜFE sepetine eklenen ürün listesinde, ayran, meyve sıkacağı, bulaşık makinesi tableti, araba yıkama, duş jeli, otomobil (2000 cc), otoban geçiş ücreti, tren ücreti, uçak bileti, cep telefonu faturası, dergiler bulunuyor. Sepetten çıkarılan ürünler arasında da üzüm yaprağı, erkek palto, ampul, çamaşır deterjanı (elde yıkama için), enjektör, web cam, VCD film, internet aylık ücreti ve ADSL modem yer alıyor.

Fiyat derleme sıklığı artırılan ürünler arasında et, süt, şeker gibi ürünlere yer verilirken, “pantolon paçası katlama”, “sezaryen” gibi hizmetlerin enflasyon derlemelerinde daha seyrek kullanılacağı belirtildi.

Gıdanın ağırlığı düşecek…

2012 TÜFE hesaplamalarında 444 ürün, bin 169 ürün çeşidi kapsanacak, 27 bin 500 işyeri ve 4 bin 176 konuttan her ay yaklaşık 375 bin fiyat derlenecek. TÜİK, 2012 enflasyon hesaplamasında ana grup ve madde ağırlıklarını da yeniden belirledi. Buna göre gıda ve alkolsüz içeceklerin sepetteki ağırlığı yüzde 26.78’den yüzde 26.22’ye inecek. Konut fiyatlarının, giyimin, ayakkabının da payı azalacak, ev eşyasının ve ulaştırmanın payı ise artacak.

Kaynak : Milliyet – 3 Şubat 2012

Related posts:

1. TÜİK : “Bizim enflasyon hesabımız doğru”
2. Enflasyon sepeti yenileniyor
3. CHP enflasyon sepetinin yeniden oluşturulmasını istedi