Doğrudan işçi sınıfını hedefine almış olan 12 Eylül darbecilerinin ve darbenin felsefesini devam ettiren siyasi iktidarlar, işçi-işveren ilişkilerindeki orta oyununu sürdürmüşlerdir. DİSK’i kapatan ve toplu pazarlık sistemini askıya alan darbe rejimi, sendikaların örgütlenmesini engelleyen ve diğer faaliyetlerini sınırlandırarak, sendikaları bürokratik bir yapı içine hapseden yasalar çıkartmıştır. Bu yasalarla antidemokratik bir uygulama olan, iş kolunda, yüzde 10 barajı getirilmiştir. Darbe sürecinde ve sonrasında sendikalara yönelen baskılar ve emek piyasalarının esnekleşmesi gibi nedenlerle birçok iş kolunda sendika üye sayıları yüzde 10 barajının altında kalmıştır. Hükümetler, antidemokratik düzenlemeler nedeniyle, toplu pazarlık sisteminin bütünüyle işlevsiz hale gelmesinin uluslararası alanda eleştiri alacağını da düşünerek, sendikaları sürekli yetki baskısı altında tutacak bir uygulamaya yönelmişlerdir.

Bakanlıkta bulunan üye kayıt fişleri yenilenmemiş ve böylece barajı aşamayan birçok sendika yetkili sayılarak toplu iş sözleşmesi yapabilmelerine olanak sağlanmıştır.

2821 ve 2822 sayılı Yasaların çıkartıldığı 1983’ten bu yana oynanan bu orta oyununa sendikalar da “Nasıl olsa toplu iş sözleşmelerini gerçekleştirebiliyoruz” diyerek ortak olmuşlar ve yüzde 10 garabetine karşı çıkmamışlardır. İşveren ve devlet ise iş kolunda yetki barajını, özellikle 1992’de yeniden faaliyetlerine başlayan DİSK’e bağlı sendikaların tepesinde Demokles’in kılıcı gibi sallandırmıştır. KİT’lerde örgütlenmiş olan ve yetki için barajı sorun olarak görmeyen birçok Türk-İş üyesi sendika da özelleştirmeler sonrasında önemli ölçüde üye kaybetmiş ve yetki sorunu yaşamaya başlamışlardır.

Yüzde 5 Yüzde 60 gibi gösterildi

Çalışma Bakanlığının yayınladığı son istatistiklere göre (2009 temmuz) Türkiye’de sendika üye sayısı 3 milyon 232 bin 679’dur. Oysa Bakanlığın yine son istatistiklerine göre (toplu iş sözleşmeleri iki yılda bir yapıldığı için 2008 ve 2009 yılları toplamında) toplu iş sözleşmesinden yararlanan işçi sayısı sadece 767 bin 582 kişidir ki bu kayıtlardaki sendika üye sayısının dörtte birinden bile azdır. Bakanlık kayıtlarına göre Türkiye’de sigortalı çalışan emekçilerin yüzde 59.88’si sendikalıdır. Sigortalı emekçilerden de toplu iş sözleşmesinden yararlananların oranı ise sadece yüzde 14.2’dir. TÜİK’in ocak 2012’de açıkladığı ücretli ve yevmiyeli çalışan emekçilerin ise toplu iş sözleşmesinden yararlanma oranı yüzde 5 olarak hesaplanmaktadır. Yani yaklaşık 30 yıldır oynan oyun yüzde 5’ler civarındaki sendikal örgütlenme oranını yüzde 60’lar civarında gösterecek kadar büyüktür. Ve bu oyuna sendikalar da dahil olmak üzere kimse ses çıkartmamış, kabullenmiştir.

AKP Hükümeti daha önce birçok kez olduğu gibi yanlış işleyen bir yapıyı düzeltme iddiasıyla sendikalar yasasına da el atmıştır. 12 Eylül darbe ürünü olan sendika yasaları her yönüyle antidemokratik bir içeriğe sahiptir. Bu nedenle sendika yasalarının antidemokratik olduğu gerekçesiyle değiştirmeye niyetlenilmesi karşı çıkılacak bir girişim değildir. İşte bu durumu son derece iyi değerlendiren AKP, fazlaca bir tepkiyle karşılaşmadan Toplu İş İlişkileri adını verdiği yasa taslağını TBMM gündemine getirmiştir.

Sendikalar yetki kaybedecek

Diğer taraftan yukarıda da sözünü ettiğimiz yetki barajı uygulaması yüzde 10’dan yüzde 3’e düşürülmüş olmakla birlikte varlığını korumuştur. Çalışma Bakanlığı, yetki tespitinde 30 yıldan bu yana esas alınan -gerçek dışı- kayıtları 1 Şubat 2012’den geçerli olmak üzere yenileyecektir. Yani gerçek sendika üye sayıları üzerinden tespit yapılacaktır. Bu da barajın yüzde 3’e düşmesine rağmen çok sayıda sendikanın toplu iş sözleşmesi yetkisini kaybetmesi anlamına gelmektedir.

Toplu İş İlişkileri Yasa Tasarısı’nda yer alan birçok düzenleme 2008 yılından bu yana çeşitli adlar altında hazırlanan tasarı veya taslaklarla gündeme gelmiştir. Genellikle iş kolu barajının binde 5 düzeyinde belirlendiği bu yasa çalışmalarına karşı sendikalardan önemli bir tepki gelmemiştir. İçinde bulunduğumuz hafta içinde TBMM’ye gelen Tasarı’ya karşı tepkiler ise büyük ölçüde barajın yüzde 3 olarak belirlenmesinden kaynaklanmıştır. Birçok sendikayı toplu iş sözleşmesinin tarafı olmaktan mahrum bırakan bu düzenleme sendikal hak ve özgürlükler ile toplusözleşme ve toplu pazarlık hakkına bütünüyle aykırıdır. Dolayısıyla sendikaların bu konudaki tepkileri de son derece doğaldır. Ancak yasa taslağında karşı çıkılması gereken (Grev yasakları, işçi ile sendika arasındaki bağın e-devlet üzerinden kurulması gibi) yetki barajından çok daha vahim maddeler mevcuttur.

Tepki bir avuç sendika yöneticisinden

Ayrıca Ulusal İstihdam Stratejisi adı altında getirilen esneklik uygulamaları (bölgesel asgari ücret, özel istihdam büroları, evden çalışma vs.) sendikal örgütlenmeyi tamamen baltalayacak niteliktedir.

Ama anlaşılmaz bir biçimde baraj konusu ortaya çıkana kadar sendikalardan bu tür düzenlemelere karşı dişe dokunur bir tepki ortaya çıkmamıştır.

Sendikaların kısmen yetki barajı konusunda gösterdikleri tepkiyi bir tarafa bırakırsak sendikalı ve sendikasız emekçi kesimlerin de getirilen düzenlemeler karşısında herhangi bir tavır ortaya koymadıkları görülmektedir. Emekçilerin yaklaşık yüzde 95’ini oluşturan sendikasızların tepkisizliğini anlamak mümkündür.

Zira büyük bölümünü işsiz ve güvencesiz emekçiler ile beyaz yakalıların oluşturduğu bu kesim, sendikaların kendilerine yönelik ilgisizliğinden de kaynaklı olarak örgütlenme hakkından mahrum kalmıştır ve içlerinde sendika(cı)lara tepkiyle yaklaşanların oranı hiç de az değildir. Toplusözleşmelerden yararlanabilen sendikalı yüzde 5’in önemli bir kısmı ise bürokratik yapıları nedeniyle sendikalara yabancılaşmış durumdadır. Bu işçi kesiminin önemli bir bölümü için sendikasının yetki kaybetmesi, kendisinin başka bir sendikanın üyesi haline gelmesi çok da önemsenecek bir durum değildir.

Bu nedenle de getirilmek istenen düzenlemelere karşı tepkiler sadece bir avuç sendika yöneticisiyle sınırlı kalmaktadır.

Grev yasaklarına devam

Emekçilerin kazanımlarını ortadan kaldırmaya yönelik diğer tüm yasalar (örneğin 4857 sayılı İş Kanunu, 4688 sayılı Kamu Görevlileri Sendikaları Kanunu, 5510 sayılı SSGSS vd.) gibi Toplu İş İlişkileri Yasa Tasarısı’nın da gerekçesi uluslararası normlara uyumdur.

Bu çerçevede özellikle ILO sözleşmeleri ve AB normlarına uyumlu bir yasa hazırlandığı iddia edilmektedir. Oysa bu yasa taslağı Türkiye’de sendikaların örgütlenmesini ve faaliyetlerini düzenleyen daha önceki yasalardan hiç de farklı değildir. 1947 tarihli 5018 sayılı Sendikalar Kanunu, 1963 tarihli 274 ve 275 sayılı Yasalar ve 1983 tarihli 2821 ve 2822 sayılı Yasalar gibi Toplu İş İlişkileri Yasa Tasarısı da işçi sınıfı hareketini sınırlamayı ve denetim altına almayı amaçlamaktadır.

Toplu İş İlişkileri Yasa Tasarısı’na maddeler itibariyle bakıldığında yabancı işçilerin sendika kurucusu ve üyesi olabilmesi, noter şartının kaldırılması, üyelik yaşının düşürülmesi gibi mevcut yasalara göre olumlu sayılabilecek birkaç düzenleme olduğu görülmektedir.

Ancak toplu iş sözleşmesinin olmazsa olmaz unsuru olan grev yasakları ve grev uygulamalarını engelleyen birçok düzenleme korunmuştur. Noter şartı yerine, üyelik işlemlerinin e-devlet üzerinden yapılması koşulu getirilmiştir. Bu, sendikal örgütlenmenin tamamen devlet üzerinden yürütülmesi anlamına gelir ki örgütlenme özgürlüğü ile doğrudan çelişen bir uygulamadır.

Milyonlarca örgütsüz işçi örgütlenmeli

Sendikalar eğer işçi sınıfının mücadele örgütüyse şunu hatırlatmak gerekir ki sınıf mücadelesi sadece yasal mevzuat içerisine sıkıştırılmış toplusözleşmelerle yapıl(a)maz.

Hatta tarihsel sürece bakıldığında toplu iş sözleşmesiyle sınırlı ücret sendikacılığının sınıf mücadelesine yarardan çok zarar getirdiği de söylenebilir.

AKP, burjuvaziyi temsil eden tüm iktidarlar gibi işçi sınıfı hareketini sınırlandıracak ve denetim altına alacak bir düzenleme getirmektedir. Sendikalar getirilmekte olan yasal düzenlemelere karşı toplu pazarlık yetkisini kaybetme telaşına düşmek yerine örgütsüz olan milyonlarca emekçiyi örgütleme çabası içerisine girmelidir.

Bunun için de her şeyden önce sendika(cı)ların emekçilerle aralarına bir duvar gibi örülmüş olan bürokratik yapılarından kurtulmaları gerekir.

Kaynak : Evrensel – 4 Şubat 2012

Related posts:

1. On iki yıllık Bolivarcı Devrim üzerine bir değerlendirme /Gregory Wilpert
2. Örgütlenme, toplu sözleşme ve grev yine özgür değil / Ergün İşeri
3. Sarı toplu sözleşme yasası / Aziz Çelik

Ben çocuğumun dindar ve muhafazakâr yetişmesini istemiyorsam ne yapacağım? Siz okullarda dindar ve muhafazakâr bir nesil yetiştirecekseniz, benim çocuğum ne olacak? Torna tezgâhından çıkmış gibi tek tip kafalar yetiştirmeye dönük eğitim düzeniyle demokrasinin gözettiği farklılıklar, renkler hiç bağdaşabilir mi?”…

Bunları yazmak için geç oldu, ama varsın geç olsun, güç olmasın da…

Gençlik, yani 15-24 yaş grubu, Türkiye’nin en sorunlu, gelecekle ilgili en çok kaygıları, korkuları olan varlığı…Nüfusun yaklaşık yüzde 16’sını oluşturan 15-24 yaş grubundaki gençlerin, her şeyden önce eğitim yaşları bunlar. Eğitim hakkını kullanabiliyor mu gençler? Ne kadarı?

Kaynak:TÜİK,Hanehalkı İşgücü veri tabanı

TÜİK’in Hanehalkı işgücü verilerine göre, 15 yaş üstündekilerden eğitimde olanlar, 4 milyon 394 bin. Yani 11,5 milyon gencin ancak yüzde 38’i lise, üniversite eğitimine devam ediyor. Bu oran neyi ifade ediyor ? Tabi ki parlak bir tabloyu değil. Bizde ortaöğretim ve daha üst düzeyde eğitim alanların oranı yüzde 30 iken, bu oran OECD ve AB-19 ülkelerinde ortalama yüzde 72…Farkı görebiliyor musunuz?

Ya geri kalan yüzde 62? Yani 7 milyonu aşkın genç ,eğitimde olması gerekirken nerede? Gençlerin yüzde 32’si ya da her 3 gençten yaklaşık 1’i, eğitimini tamamlayamadan işgücü pazarına çıkmış ve çalışıyor durumda. Bu, 3,7 milyon gencin istihdamda olması demek.

Çalışan gençliğin sorunları başlı başına bir tartışma konusu. Yeterli eğitim alamadan, en fazla ilköğrenim diplomasıyla ekmeğini kazanmaya çıkan, çoğu inşaat, hizmet(yeme-içme,AVM hizmeti), konfeksiyon, gıda gibi düşük ücretli, güvencesiz işyerlerinde, günde en az 12 saat, yasal haklarından mahrum olarak çalıştırılan genç emekçiler, sigortasız, sendikasız yoğun bir emek sömürüsü altındalar.

***

Eğitimde olmak yerine çalışmak zorunda kalmış ve çalışan gençliğin yanında iş arayan 15-24 yaş grubundaki resmi işsiz ise 800 bine yaklaşıyor. 2011 Ekim ayında işsiz görünen 2,4 milyon resmi işsizin üçte birini iş arayan bu gençler oluşturuyor.

Genç işsizlik, işgücü piyasasına çıkan genç nüfusun yüzde 18’ine yakın, tarım dışı bakarsak oran yüzde 21,4’e kadar çıkıyor.

Bunların dışında bir genç grubu var ki bunlar ne eğitimdeler, ne işsizler, ne de iş arıyorlar. Genç nüfusun yüzde 23’ünü oluşturan bu 2,6 milyon genç, evlerde, kahvelerde, sokakta…Ne işi var, ne de okulu…Tamamen ailesinin, başkalarının eline bakıyor. Bunların bir kısmı ilköğrenim sonrası okumalarına izin verilmeyen, çalışmalarına da izin verilmeyen , evlere tıkılan genç kızlar.

Devletin görevi, eğitim hakkını kullanamayan 7 milyonu aşkın gence, eğitim imkanları sağlamak. Neden zorunlu eğitim 8 yıldan 12 yıla çıkarılmıyor? Çünkü bu, bütçedeki eğitim harcamalarının artırılması demek ve neoliberal AKP’lilerin işine gelmeyen, kulak arkası ettikleri bir mesele.

Eğitimin fiziki yapısını sağlamak da yetmiyor; laik,demokratik, sorgulayan bir eğitim programıdır ihtiyaç. Bunu sağlayacak bir eğitmen kadrosunu yetiştirmektir ihtiyaç. Bunları yapmak varken, “dindar gençlik” yetiştirmeyi hedef olarak bellemek neye hizmet eder? Tabii ki, gençliği bağnaz, itaatkar, sorgulamayan sürüler yapmaya. Bunun peşindeler…

Kaynak : Mustafasonmez.net – 4 Şubat 2012

Related posts:

1. İçe Kapanma Arttıkça İşsizlik Düşmüş Görünüyor /Mustafa Sönmez
2. “Torba”da Esnek Kazıklar… / Mustafa Sönmez
3. Umutsuz İşsizde Artış, İşsizliği Kamufle Ediyor… /Mustafa Sönmez

Bir hayatın yarısı kadar sürecek bir iş yarım saatte olup bitmişti.  Limon ağacının zarif yaprakları, inanılmayacak kadar çok sayıda dikeni gizliyordu.  Ama şu anda ağacın dikenleri, ellerimden ziyade vicdanıma batıp duruyor. İsrail’de balkonlarında çicek ve bitki yetiştiren herkes gibi biz de yazın kavurucu sıcaklarında limon ağacımızı canlı tutmak için balkona ufak bir sulama sistemi kurduk. Aslında bir iki metrelik kahverengi plastik boru ve saatten fazla birşey değil bu sistem ama dikkatle hesaplanmış su miktarının borudan geçtiğini her işittiğimde, çölün daha da kuruduğu hissine kapılıyorum. Bölge topraklarında yaşanan su sorunu, genellikle İsraillilerle Filistinliler arasındaki daha geniş kapsamlı gerilim çerçevesinde haber konusu oluyor.Yakınlarda örneğin, Fransız parlamenterlerin bir raporunda Batı Şeria’da yerleştirilen 450 bin İsraillinin, aynı bölgede yaşayan 2,3 milyon Filistinliden daha fazla su kullandığı kaydedildi. Kaynakların kullanımındaki adalet ya da adaletsizlik elbette ki önemli.

Ama sonuçta daha önemli olacak bir konu var ki o da, bu bölgedeki herkesin yaşamı için gerekli olan göl ve nehirlerdeki suların tehlikeli boyutlarda azalıyor olması.

Bir zamanların gürül gürül akan suları…

Ürdün nehri, Taberiye Gölü’nden güneye, Ölü Deniz’e taşıyor suyu. Ve bu sırada da Filistin, Ürdün ve İsrail topraklarından geçiyor.

Şu sıralarda birçok noktada Ürdün nehri kirli ve zayıf bir su olmaktan öteye gitmiyor. Ama bir zamanlar durumun çok farklı olduğunu gösteren işaretler hala mevcut. Vadinin ortalarında çoktan terkedilmiş olan bir hidroelektrik santral bulunuyor.

19. yüzyıldan kalma yazışmalardan da öğreniyoruz ki, Amerikalı donanma subayı William Lynch, 1840 yılında ABD yönetimini Ürdün vadisinin içlerinde bir keşif yapılması için para vermeye ikna etmiş.

Lynch, sık sık son derece ürkütücü akıntılarla karşılaştıklarını, dalgalarda teknelerinin önünün Titanların güçlü darbeleri altında kalmışcasına sarsıldığını anlatıyor.

William Lynch’in Amerikalıları fon sağlamaya ikne etmek için biraz abarttığını varsaysak bile o zamanlarda Ürdün nehrinde şimdikinden çok daha fazla su olduğu kesin.

Bu azalmanın bir nedeni, İsrail’in kendi su şebekesi için Taberiye Gölü’nden su çekmesi; bir diğer nedeni de komşu Arap ülkelerinin Ürdün nehrini besleyen diğer nehirlerden su alması.

Ürdün nehrinde olanları en iyi anlamanın yolu, sonunda karıştığı Ölü Deniz’deki suyun düzeyine bakmak olur. Ölü Deniz’le ilgili en çarpıcı nokta her yıl bir metre küçülüyor olması. Ölü Deniz, 1930′lardaki boyutlarının üçte ikisi kadar şimdi.

Bir zamanlar bir yakasından karşıya yelkenliyle geçebilmek ölüm demekti Ürdün nehrinde. Yüz yıl kadar daha geçsin, yürüye yürüye karşıdan karşıya geçilebilecek büyük olasılıkla. Dolayısıyla birşeyler yapmak şart. Ve Orta Doğu’da su ile ilgili tutumlar her zaman da akılcı olmuyor.

Doğanın koşullarına meydan okumak

Örneğin bölge toprağına uygun olmayan muz ve portakal gibi ağaçların yetiştirilmesinin ne kadar anlamlı olduğu tartışılıyor yaygın şekilde.

Bizim apartmanın bahçesindeki çimenleri sulayan fıskiye her çalıştığında tedirgin oluyorum.

Çölün bir yerlerinde yetiştirilmiş yemyeşil alanlarda düzenlenen golf turnuvalarını televizyondan yayınlanırken de umutsuzluğa kapılıyor, doğal koşullara bunca meydan okumamızın neye mal olduğunu sorguluyorum kendi kendime…

Ve tabii, benim limon ağacım da kendi çapında zararlı oluyor bir bakıma. Sulama sistemin borularından ne zaman bir su şırıltısı işitsem, Ölü Deniz’in birkaç santimetre daha alçaldığını düşünüyorum.

Biz buradan ayrılıncaya kadar ağacın apartmandaki asansöre sığamayacak kadar büyüyeceğini, dolayısıyla balkondan indirilmesi için bir vinç kiralamam gerekeceğini söylediler.

Limon ağacımı satmak yerine Ölü Deniz kıyısına götürüp oraya dikmek istiyorum.

Balkondaki sulama desteğinden yoksun kalınca belki de fazla büyümez ama kendi başının çaresine bakmayı öğrenmesi için iyi gelir…

Kaynak : BBC – 4 Şubat 2012

Related posts:

1. Sıcak Havalar Limon İhracatını Olumsuz Etkiledi
2. Limon dalında kaldı
3. Limon, dalında kaldı

Kanadalı bir şirketin Arjantin’de altın madeni açacağı yönündeki söylentiler çevre örgütleri tarafından tepkiyle karşılandı ve eylemler yapıldı. Altın madeninin açılması planlanan Famatina’da toplanan çevre örgütleri ve halk, Osisko şirketinin açacağı madenin, yerel su kaynaklarını ve çevreyi kirleteceğini kaydetti, buna izin vermeyeceklerini söyledi.

Eylemciler, “Su altından daha değerli” yazılı pankart açtı. La Rioja bölgesinde çiftçilikle uğraşan bir kişi, “Ancak cesetlerimizi ezerek geçerler” dedi.

Peru, El Salvador ve Şili gibi diğer Latin Amerika ülkelerinde de ABD ve Kanada şirketleri tarafından açılmak istenen madenlere karşı mücadele yürütülüyor.

Kaynak: Etha – 5 Şubat 2012

Related posts:

1. Arjantin maden talanına direniyor/Aykan Sever
2. Kelhalil köyünde taş ocağına karşı eylem
3. Ulukışla Maden Havzası Köylüleri, siyanüre karşı ayaklandı

AFP’nin haberine göre Rusya’da veterinerlik denetim kurumu, ‘Rusya, 1 Şubat’tan itibaren Almanya, Hollanda, Belçika ve Fransa’dan hayvan ve genetik malzeme alımına, Schmallenberg virüsü sebebiyle geçici kısıtlamalar getirmektedir.

Avrupa Gıda Güvenliği Kurumu ise, adını ilk kez Kasım ayında keşfedildiği Alman kasabasından alan Schmallenberg virüsünün, insanlara hayvandan insana geçmediğini açıkladı.

Rusya, virüsün tespit edildiği İngiltere’den ithalata halihazırda kısıtlamalar getiriyordu.

Avrupa Komisyonu, Avrupa’da bir sağlık tehlikesi olmadığını açıklayarak Rusya’nın adımını kınadı.

Kaynak : euractiv – 4 Şubat 2012

Related posts:

1. ‘Katliam’ virüsü geliştirildi
2. ‘Virüslü eti köpeklerime bile yedirmem’
3. Salgının kaynağı ‘filizler’

ÖN TALEP TOPLANACAK

Türkiye’de üretim Sibirya soğuyla yüzde 60 düşünce çiçekçiler bu yıl Sevgililer Günü için gül ithalatını ağırlıklı olarak Ekvador, Hollanda gibi bölgelerden gerçekleştirme hazırlığı yapıyor. Normal bir yılda Sevgililer Günü’nün tüm yılın yarısına eşdeğer gül satışı yapan çiçekçiler, “Gül fiyatı şimdiden yüzde 50 arttı. 1 TL olan tek gül fiyatı 1.5-2 TL yi buldu” diye konuşuyor. İç pazarda çiçek üretiminin geçen yılın yüzde 60 altında kaldığını dile getiren Çiçek Derneği yetkilileri “Çiçek fiyatlarında yüzde 40 artış oldu. Buna rağmen hasılatımız geçen yılın yüzde 10 gerisinde kalacak” diyor.

TERCİHİMİZ İSTİKRARLI AVRUPA PAZARI

Türkiye’nin Avrupa ülkelerine çiçek ihraç ettiğini ifade eden Süs Bitkileri ve Mamulleri İhracatçıları Birliği Başkanı Osman Bağdatlıoğlu üreticinin satışta iç pazar yerine ihracatı tercih etme nedenlerini şöyle açıklıyor: “Avrupa pazarı bizim için istikrarlı pazar. Orada yılda kişibaşı çiçek harcaması 90 dolar olurken Türkiye’de 3 dolarda kalıyor. Biz de bu nedenle daha istikrarlı bir pazar olan Avrupa’yı tercih ediyoruz.”

Kaynak : Milliyet – 4 Şubat 2012

Related posts:

1. Ekmek fiyatları artacak mı?
2. Dünyada tarım ürünü fiyatları artmaya başladı (Gıda fiyatları artacak)/Güngör Uras
3. İsveç’te sebze fiyatları dibe vurdu

Türkiye Ziraat Odaları Birliği (TZOB) Genel Başkanı Şemsi Bayraktar, üretici ve market fiyatları arasında fark bulunmasının normal olduğunu belirterek, “Ama fiyat farkı kuru soğanda yüzde 383,6, limonda yüzde 276,9, armutta yüzde 269,2, yeşil mercimekte yüzde 263,1, havuçta yüzde 251,6, pırasada yüzde 251,5’lere kadar çıktı” görüşünü savundu.

Bayraktar, yaptığı yazılı açıklamada, Türkiye Ziraat Odaları Birliği olarak, üreticiden tüketiciye, halkın tamamını yakından ilgilendiren gıda fiyatlarındaki değişimleri, takip etmeye ve kamuoyunu doğru bilgilendirmeye devam ettiklerini belirtti.

Üretici fiyatlarında, en fazla fiyat düşüşünün yüzde 16,6 ile domateste, en fazla fiyat artışının ise yüzde 61,7 ile sivri biberde görüldüğüne işaret eden Bayraktar, şöyle devam etti: “Üretici ve market fiyatları arasında fiyat farkı tabii ki olacak, ama bu fiyat farkı kuru soğanda yüzde 383,6, limonda yüzde 276,9, armutta yüzde 269,2, yeşil mercimekte yüzde 263,1, havuçta yüzde 251,6, pırasada yüzde 251,5’lere kadar çıktı.

Bu yıl Ocak ayında ülke genelinde hava sıcaklıklarının son yıllara göre fazla düşmesi ülke genelinde sıkıntıları artırdı, üreticilerimizin de üretim şartlarını zorlaştırdı. Hava sıcaklıklarının bu kadar düşmesi, seralarda ısınma ve nakliye maliyetlerinin artmasına, işçilik faaliyetlerinin zorlaşmasına, serada yetiştirilen sebzelerde verim düşüklüğüne, tarlada yetiştirilen kışlık sebzelerde de don olaylarına neden oldu. Tarlada açıkta yetiştirilen sebzelerin donması sonucu üretimin düşmesi, seralarda ısınma maliyetlerinin artması bazı ürün fiyatlarında artışa neden oldu.” Koşulların ağırlaşmasının, serada ve tarlada yetiştirilen sebze fiyatlarını da etkilediğini bildiren Bayraktar, ancak üreticilerin bu şartlara rağmen üretime devam ettiğini, hava sıcaklıklarının önümüzdeki aylarda artmasıyla koşulların iyileşmesinin beklendiğini kaydetti.

-Domatesin fiyatı düştü, sivri biberin arttı-

Ocak ayındaki, üretici ve market arasındaki fiyat farkının en fazla kuru soğanda yüzde 383,6 ile gerçekleştiğini bildiren Bayraktar, ürün grupları itibarıyla bakıldığında ise bu oranın yaş sebze ve meyvede yüzde 383,6, kurutulmuş ürünlerde yüzde 202,9, baklagillerde yüzde 263,1, pirinçte yüzde 210,9’a ve hayvansal ürünlerde yüzde 175’lere kadar çıktığını ifade etti.

Market fiyatlarına bakıldığında ocak ayında, bir üründe fiyat değişimi olmazken, 11 üründe azalma, 17 üründe ise fiyat artışı olduğunu belirten Bayraktar, “Toz şeker fiyatlarında değişim görülmezken, fiyat düşüşü yüzde 18,4’le en fazla domateste, en fazla fiyat artışı ise yüzde 43,7 artışla sivri biberde görüldü” ifadesini kullandı.

Üretici fiyatlarına bakıldığında ise 13 üründe fiyatların bir ay önceki fiyatlara göre değişmediğini, 4 üründe azalma, 10 üründe ise fiyat artışı olduğunu bildiren Şemsi Bayraktar, şunları kaydetti: “Kuru soğan, patates, armut, kuru fasulye, nohut, kırmızı mercimek, yeşil mercimek, pirinç, kuru kayısı, kuru üzüm, kuru incir, fındık, süt fiyatlarında değişim olmazken, fiyat düşüşü yüzde 16,6 ile en fazla domateste, en fazla fiyat artışı ise yüzde 61,7 ile sivri biberde görüldü. Yeşil fasulyedeki artış ise yüzde 51,5’e yaklaştı. Dana etinde yüzde 1, limonda yüzde 5,3, kuzu etinde yüzde 6,25 düşüş meydana geldi.

Üretici ve marketlerde fiyatı en fazla artan iki ürün sivri biber ve yeşil fasulye oldu. Bu iki ürünle birlikte fiyatı artan diğer patlıcan, salatalık gibi ürünlerin bu mevsimdeki arzı, örtü altı üretimden sağlanıyor. Genel olarak, bu ürünlerde arzın sadece seralardan sağlanması fiyatlarda artışa yol açıyor.

Ayrıca, bu yıl Ocak ayında mevsim normallerinin altında gerçekleşen hava sıcaklıkları, soğuk havalara karşı daha hassas olan sivri biber ve yeşil fasulyede verimlerin azalmasına neden oldu. Hava sıcaklıklarının azalması serada üretim yapan üreticilerin özellikle ısınma maliyetlerini artırdı, bu durum ürün fiyatlarında artışa neden oldu.” -Kışlık sebzelerdeki fiyat artışının nedenleri- Açık alanda üretimi gerçekleştirilen ıspanak, pırasa gibi kışlık sebzelerde fiyat artışının önemli nedeninin, düşük hava sıcaklılarının bu ürünlere zarar vermesi olduğunu ifade eden Bayraktar, açık alanda kışlık sebze üretiminin yoğun olarak yapıldığı Bursa’da hava sıcaklıklarının mevsim normallerinin altına düşmesiyle don olaylarının meydana geldiğini belirtti.

Bayraktar, mandalinadaki fiyat artışında, hasadın sonlarına gelinmesiyle aşırı yağışların mandalinaya zarar vermesine bağlı olarak ürün arzındaki azalmanın etkili olduğuna işaret etti.

Domatesteki fiyat düşüşüne de değinen Bayraktar, serada üretimi gerçekleştirilen domatesin bu aylarda üretiminin artmasının, ihracatın geçen yıla göre gerilemesinin ve iç piyasada talebin azalmasının düşüşe neden olduğunu kaydetti.

Bayraktar, limon fiyatlarının düşmesinde ise iç piyasadaki ürün arzı artışının etkili olduğuna işaret etti.

Kaynak: Milliyet – 4 Şubat 2012

Related posts:

1. Mart ayının zam şampiyonu ‘kuru soğan’
2. Mayıs ayının zam şampiyonu ‘armut’
3. 2010 yılında fiyatı en fazla artan ürün kuru kayısı

GDO’cu EuropaBio Tarımsal Biyoteknoloji Direktörü Carel du Marchie Sarvaas, BASF’ın bu kararının Avrupa için iyi olmadığını iddia etti.

Marchie Sarvaas, ‘BASF’ın kararının Avrupa için iyi olmadığını düşünüyorum çünkü Avrupalı bir şirketin, siyasi ortam karşısında gösterdiği tepkiye örnek teşkil ediyor. Araştırma, iş imkanları ve para, değerini bilecek yerlere gidecek.’ dedi.

HEM DAVAYI ÇEKTİRDİLER HEM DE FRANSA’YA BLÖF YAPTILAR

Fransa’da Monsanto’nun Mon810 GDO’lu mısırının satışının yasaklanması yönünde mahkemeye başvuru yapılmı. Başvuruya sinirlenen Monsanto sert tepki göstermiş ve gelişme üzerine dava geri çekilmişti. Dava geri çekilmesine karşısın Monsanto, ülkede MON810 ürününü satmayacağını açıkladı. ‘Monsanto, MON810′in 2012 yılı veya daha sonrasında Fransa’da satılabilir olduğunu düşünmemektedir’ şeklindeki Monsanto’nun açıklamasının önünün bir daha kesilmemesi için psikolojik harp yapılıyor yorumlarına neden oldu.

TÜM TEPKİLERE RAĞMEN HÂLÂ KENDİLERİNİ VAZGEÇİLMEZ OLARAK GÖRÜYORLAR

BASF yönetim kurulu üyesi Stefan Marcinowski, ‘Bitki biyoteknolojisinin 21. yüzyıl için kilit bir teknoloji olduğunu düşünüyoruz. Ancak bu teknoloji, tüketicilerden çiftçilere, siyasetçilere kadar Avrupa’nın pek çok alanda halen kabul edilebilmiş değil. Bu sebeple bu pazar için ürünlere yatırım yapmak mantıklı değil.’ dedi.

Bazı Amerika ülkelerinde tepkilerin bastırılmasını görmezlikten gelen GDO’cular, bunu geniş kabul olarak yorumlayarak; ‘GDO’lu ürünler, Avrupa’da hassas bir konu olmaya devam ediyor’ diyor. Eurobarometer ve diğer anketler, AB’de GDO’lu ürünlere karşı güvensizliğin yüksek olduğunu bir daha gösterdi. Çevre ve tüketici örgütleri, GDO’lu ürün ve tohumların satışının yasaklanması için kampanyalar yürütüyor.

BASF’IN AVRUPA’YI TERK KARARI GDO TABUNA ÇAKILMI BİR ÇİVİ

Friends of the Earth’ten Adrian Bebb, BASF’ın kararını memnuniyetle karşıladı. Bebb, ‘Bu, Avrupa’da GDO’lu ürünlerin tabutuna çakılmış bir çivi daha. Kimse bunları yemek istemiyor ve az sayıda çiftçi üretmek istiyor. Bu karar, AB’yi daha yeşil ve kabul edilebilir bir çiftçiliğe yönlendirmek için kapıyı açtı’ dedi.

Kasım ayında Avrupa Parlamentosu’ndaki Yeşiller grubu, Avrupa Komisyonu’na yaptığı çağrıda, Avrupa’daki hayvan yemlerinin büyük kısmını üreten Latin Amerika ile ticari ilişkilerini, ürünlerin GDO’lu olduğu ve gıda zincirine girdiği gerekçesiyle yeniden gözden geçirme çağrısında bulunmuştu.

AP’den geçtiğimiz yıl ise, GDO’lu ürünlerin üretimine yasak getirip getirmeme kararının ulusal hükümetlere bırakılmasına geniş destek gelmişti.

Kaynak : GıdaHareketi- 3 Şubat 2012

Related posts:

1. Avrupa Gıda Güvenliği Ajansı Bir Kez Daha Çıkar İlişkileri İçinde Olmakla Suçlanıyor…/Hüseyin Baş
2. Wikileaks: ABD’den Afrika ülkelerine GDO baskısı
3. La Via Campesina Avrupa Koordinasyonu, Avrupa Komisyonu’nu uyardı

30 Haziran-12 Temmuz’da İstanbul’da düzenlenecek ve Bill Mollison ile Geoff Lawton’un vereceği Permakültür Tasarım Sertifikası (PDC) kursunu, 14 Temmuz’da İstanbul’da gerçekleşecek Avrasya Bölgesel Permakültür Konferansı takip ediyor. Son olarak 17-21 Temmuz arasında Akdeniz, Orta Doğu, Kafkaslar ve ülkemizden permakültür uygulayıcıları ile Marmariç’teki uygulama alanımızda Bölgesel Permakültür Buluşması için toplanılıyor.

Enstitü ve Marmariç ekiplerinden yapılan açıklamada “Yoğun bir hazırlık sürecine girdik.” denilerek bu süreçte kendilerine destek vermek isteyenlerle güçlü bir organizasyon ekibi kurmak istendiği bildirildi. Açıklamada gönüllü olarak destek vermek isteyenlerin voluntas@permacultureturkey.org adresinden bilgi alabilecekleri belirtilerek ihtiyaç duyulan bazı iş ve destek kalemleri şöyle sıralandı:

İş kalemleri

Permakültür Tasarım Sertifikası kursu ve Bölgesel Permakültür Konferansı organizasyonu için:

Şubat-Haziran arasında:

● Yurtdışından veya başka illerden katılacaklar için konaklama seçeneklerinin bulunmasında;

● Bu seçeneklerin web sayfasında yayınlanması için konaklama ve diğer temel ihtiyaçlarla ilgili bilgi notlarının hazırlanması ve de bu konularda katılımcılardan gelecek soruların yanıtlanmasında;

● Tanıtım: Etkinliklerle ilgili bilginin katılmak isteyebilecek arkadaşlara ulaştırılmasından medyada yer almasına kadar tüm tanıtım faaliyetlerinde desteğe ihtiyacımız olacak.

Etkinlik sırasında:

● Fotoğraf: Etkinlik sırasında tanıtım ve arşiv amaçlı fotoğraf çekilmesi

● Kamera kaydı: Kurs içeriğinin kayda alınması ve Konferans sırasında kısa çekimler yapılması. Hatta bu çekimlerden mini bir film çıkartmamıza yardımcı olacak arkadaşlar var mıdır?

● Raportörlük: Kursun ve konferansın raporlarının çıkarılmasında çalışacak İngilizce bilen arkadaşlar.

● Yemek ve kahve aralarında destek: Bu hizmetler için bir şirketle anlaşılması düşünülüyor, fakat aksaklıkların oluşmasına engel olacak arkadaşlara ihtiyacımız var.

● Ulaşım: Hocaların karşılanıp yolcu edilmesi ve etkinlik öncesi ve sonrasında gerekli durumlar için araç sahibi arkadaşların desteği

● Hocalara eşlik edilmesi gereken durumlar için yine İngilizce bilen arkadaşlar ve oluşabilecekler diğer iş kalemlerinde destek.

Bölgesel Permakültür Buluşması için:

Hazırlık aşaması:

Şubat-Temmuz 2012 arasında Marmariç’te buluşmanın misafir edilebilmesi için hummalı bir çalışmaya gireceğiz. Bu süreçte bize yardımcı olmak isteyen arkadaşların, kendilerine uygun dönemde minimum 1 hafta Marmariç’te kalmalarını bekliyoruz. Gönüllü formunda size uyan zamanları belirtebileceksiniz. Buluşma öncesinde kabaca şu işlerde yardıma ihtiyacımız olacak:

● Yapı işleri: Şubat ve Temmuz ayları arasında çeşitli doğal malzemelerle bir dizi misafirhane yapmayı düşünüyoruz. Bu beş ay boyunca bizimle beraber yığma taş bir yapı renovasyonu, saman balyasından bir yapı, ahşap kulubeler, çadır alanları ve kuru tuvaletler yapmaya hevesli gönüllüleri bekleriz.

● Mutfağa destek: Çalışmalar esnasında gönüllülerle beraber tüm Marmariç ahalisine yemek hazırlanması

● Rutin Marmariç işlerine yardım: Bostan, gıda ormanı, odun, temizlik gibi bir dolu rutin işin de eş zamanlı gitmesine destek

Marmariç’te gönüllülerin konaklaması yatakhanede oluyor; Mayıs itibariyle hava koşulları çadır atmaya da izin verir. İş günü sabah 9’dan akşam 5-6’ya kadar sürer.

Buluşma sırasında:

Gönüllülerin Buluşma’yı takip edebilmeleri için bir program oluşturup işleri paylaşarak yapacağız. Kamp sorumluluğu ve güvenlik, aşçı ve aşçı yamakları, temizlik, oturum alanlarının ve göstergelerin organizasyonu, ulaşım gibi ihtiyaçlarımızı gönüllülerle beraber bir iş planı çıkarıp berabere yapacağız. 14-24 Temmuz arasında bizimle Marmariç’te olmanız yeterli.

Kaynak : Yeşil Gazete – 3 şubat 2012

+

Related posts:

1. Permakültür nasıl doğdu?
2. Permakültür: Sürdürülebilir yaşam alanları tasarımı
3. Tarımda acil reform ihtiyacı

Bu soya arasında bir de ilkokul kalmıştı. 83 öğrencisi vardı. Onu da ilaçladılar. İçinde öğrenciler ve öğretmenler varken. Önemsiz bir ayrıntıydı. Öğrencilerin çoğu İndiandı. Çevredeki küçük çiftçilerin çocuklarıydı. İlaçtan gözleri kan çanağına döndü. Boğazlarına derinden gelen bir öksürük yerleşti. Movimento Campesinos Santioga- MOCASE- buna karşı, bütün herkesle konuşmaya başladı.Zaten yaklaşık 20 bin ailelik bir hareketti. Çoğu kendi üyeleriydi.

Köylülerin ağaçları kenarından kurumaya başlamıştı. Hayvanları, 10-20 keçi birkaç inek, tavuklar filan güçlerine göre sırayla ölüyorlardı. Bir uçtan bir uca giderken kamyonetle soya tarlalarının üzerinden geçiyorduk. Mümkün olduğunca çok soya çiğniyorduk. Bir köylünün kurumuş ağaç yapraklarını, öksüren çocuklarını ve ölen hayvanlarını görüp, imza topluyorduk. Sonra toprak ağalarının ve dünyanın en büyük toprak ağaları Monsanto, Cargil’in soyalarını çiğnemeye özen göstererek etrafı kuşatılmış, bir başka köylüye doğru yola çıkıyorduk. Tepemizde ilaç uçakları uçuyordu. Devasa traktörler arkalarına takılmış, kendilerinin beş katı büyüklüğünde borulardan ilaçlar püskürtüyordu. Zararlı böcekler, zararlı otları öldürüyor, yok ediyor , verimi artırıyorlardı. Bunlarla birlikte yararlı böcekleri, yararlı otları ve toprağı öldürüyorlardı. İndianların ve küçük çiftçilerin ağaçlarını, hayvanlarını, çocuklarını ve kendilerini de…

Mocase büyük bir yürüyüş düzenledi. Kullanılmayan istasyondan Cargil deposuna doğru. Daha önce bir kaç kez yakmıştı da. Daha etkili bir yöntemdi. Büyük toprak sahipleri de hazırlıklıydı. Brezilya dan ucuz katil getirmişlerdi.Ama bu işten iyi para alacaklardı. Elli dolar ya da yüz dolar kazanabilirlerdi. Katiller ateş açtılar. Bir kişi öldü.

Arjantin devlet başkanı Chiristina devreye girdi. Katiller ve sorulacak hesaplardan söz edildi. Hatta yakalananlar da oldu. Soyaların uçaklardan ilaçlanması bir kaç gün durdu. Sonra ülke ekonomisinden söz edilmeye başlandı. Haklıydılar. Soya dan mesela yağ yapılacaktı ve bundan da kanser. Ayrıca otomobillere yeni benzin üretilecekti. Otomobiller biraz daha doyacak, insanlar daha aç kalacaktı. Dünya da ekilecek bütün araziler benzin için GDO’lu soya, kanola ya da mısır ekilse ve bundan otomobillerde yakıt olarak kullanılsın diye etanol elde edilse bile sadece ihtiyacın 10 da biri karşılanabiliyordu. Yani bütün bu topraklardan beslenenler de ölecekti. Ama önemli değildi. Nasıl olsa hepimiz ölecektik. Bir katil devlet kurşunundan, kanserlerinden, uçaklardan atılan bombalardan ya da tarım ilaçlarından. Varlığımız varlıklarına armağandı zaten.

Siz hâlâ ekolojik mücadelenin uysal birkaç yürüyüş ile, üzerimizde pijamalarla internetten atılan imzalarla ya da facebook sayfalarıyla sürdürülebileceğin mi sanıyorsunuz?

Bu ölüm medeniyetinin arasından geriye insanlık kalmayacak ve sanırım bunu da hak ediyoruz.

Kaynak : Özgür Gündem – 3 Şubat 2012

Related posts:

1. Gever komünleri / Metin Yeğin
2. Kırklar Dağı / Metin Yeğin
3. Ekoloji ve demokrasi /Metin Yeğin